किरातार्जुनीयम् (घण्टापथ व सुधा टीका सहित)

चतुर्दशः सर्गः । ३०३

निहितसंध्यादिकार्यभार ! तदाह मनुः- 'दूते संधिविपर्ययो' इति । इमां 'शान्तता-विनययोगी'त्यादिकां भारतीं वाचं गुणैर्विविक्तवर्णत्त्वादिभिः समस्य संयोज्य प्रगल्भं निर्भीकं यथा तथा संपादयता रचयता । व्याहरतेत्यर्थः । त्वया वनेचरेणा-पीत्यर्थः । सता 'अपि' शब्दो विरोधद्योतनार्थम् । आत्मा स्वयं वाग्मिना वाचो युक्तिपटूनाम् । 'वाचोयुक्तित्पटुर्वाग्मी' इत्यमरः । 'वाचो ग्मिनिः' इति मत्वर्थीयो ग्मिनिप्रत्ययः, धुरि अग्रेऽधिगोपितः । स्थापित इत्यर्थः । 'रुहः पोऽन्यतरस्याम्' इति पकारः । अत्र मनुः-'वपुष्मान्मतिमान्वाग्मी दूतो राज्ञः प्रशस्यते' इति ॥ ६ ॥

हिन्दी — हे कार्यभार-निर्वाहक ! ऐसी वाणीको गुणोंसे संयुक्त कर निर्भय होकर कहनेवाले तुमने किरात होते हुए भी अपनेको वाक्यकुशलोंके आगे स्थापित कर दिया है ॥ ६ ॥

वाग्मितामेवाह— प्रयुज्य सामाचरितं विलोभनं भयं विभेदाय धियः प्रदर्शितम् । तथाभियुक्तञ्च शिलीमुखाथिना यद्येतरन्न्याय्यमिवावभासते ॥ ७ ॥

मल्लि०—प्रयुज्येति । 'शान्तता विनययोगी'त्यादिना साम सान्त्वम् । 'साम सान्त्वमुभे समे' इत्यमरः । प्रयुज्य नियुज्य विलोभनं प्रलोभनं 'मित्रमिष्टम्' इत्यादिनाऽऽचरितं संपादितम् । तथा धियो बुद्धेर्विभेदाय व्यामोहनार्थम् 'शक्तिन-रथपंक्तिषु' इत्यादिना भयं प्रदर्शितम् । किंच, शिलीमुखाथिना । न तु न्यायाथि-नेति भावः । त्वयेति शेषः । 'नाभियोक्तुम्' ( १३।५८ ) इत्यादिना तथाऽभियुक्तं कथितं यद्येतरत् न्यायादन्यत् । अन्याय्यमित्यर्थः । न्याय्यं न्यायादनपेतमिवाव-भासत इत्युपमा । अनेन वाग्मिनामग्रेसरोऽसीति भावः ॥ ७ ॥

हिन्दी —( हे वनेचर ! ) तुमने सामनयका प्रयोगकर प्रलोभन और बुद्धिका भेद करनेके लिए भयको भी प्रदर्शन किया है, इस प्रकार बाणको चाहनेवाले तुमने ऐसा वाक्य कहा है जिससे कि अन्याययुक्त वचन भी न्याययुक्त-सा प्रतीत होता है ॥ ७ ॥

अतः किमत आह— विरोधि सिद्धेरिति कर्तुमुद्यतः स वारितः किं भवता न भूपतिः । हिते नियोज्यः खलु भूतिमिच्छता सहायनाशेन नृपोऽनुजीविना ॥ ८ ॥

मल्लि०—विरोधीति । किंतु सिद्धेः फलस्य विरोधि विघातकमिति इदमस्म-