नागानन्दम् (सम्राट हर्षवर्धन - संस्कृत मूल एवं हिन्दी व्याख्या)

( २१२ ) जीमूतकेतुः - (आकर्ण्य, सहर्षम् विहस्य) देवि ! मुञ्च शोकम् । अस्यायं चूडामणिर्नूनं मांसलोभात् केनापि पक्षिणा मस्ताकदुत्खायानीयमानोऽस्यां भूमौ पपात । वृद्धा-(सपरितोषं मलयवतीं समालिङ्ग्य)-अविधवे ! धीरा अविधवे ! धीरा होहि । ण क्खु ईरिसी आकिदी वेहव्वदुक्खं अणुहोदि । भव । न खल्वीदृशी आकृतिर्वैधव्यदुःखमनुभवति । मलयवती-(सहर्षम्) अम्ब ! तुम्हाणं आसिसां पभाएण । अम्ब ! युष्माकमाशिषां प्रभावेण । [पादयोः पतति] जीमूतकेतुः--(शङ्खचूडमुपसृत्य) वत्स ! किं तव चूडा- मणिरपहृतः ? शङ्खचूडः- आर्य ! न ममैकस्य, त्रिभुवनस्यापि । जीमूतकेतुः - कथमिव ? शङ्खचूडः- दुःखातिभाराद्वाष्पोपरुध्यमानकण्ठो न शक्नोमि कथयितुम् । जीमूतकेतुः-आवेदय ममात्मीयं पुत्र ! दुःखं सुदुःसहम् । मयि सङ्क्रान्तमेतत्ते येन सह्यम् भविष्यति ॥१०॥ श्लोक नं० : १०, अन्वयः- पुत्र ! आत्मीयं सुदुःसहं दुःखं मम आवेदय, येन मयि सङ्क्रान्तम् एतत् सह्यं भविष्यति ।