नागानन्दम् (सम्राट हर्षवर्धन - संस्कृत मूल एवं हिन्दी व्याख्या)

( २३८ )

भो महात्मन् ! समाश्वसिहि, समाश्वसिहि । 1 नायकः—(समाश्वस्य) शङ्खचूड ! समाश्वासय गुरून् । शङ्खचूडः— तात ! समाश्वसिहि, समाश्वसिहि । अम्ब, समाश्वसिहि, समाश्वसिहि । समाश्वसितो जीमूतवाहनः । किं न पश्यथ ? प्रत्युत युष्मानेव समाश्वासयितु- मुपविष्टस्तिष्ठति । [उभौ समाश्वसितः] वृद्धा—पुत्त । कहं पेक्खंताणं ज्जेव अम्हाणं किदंतहदएण पुत्र ! कथं प्रेक्षमाणानामेवास्माकं कृतान्तहतकेना- अवहारीअसि ? पह्रियसे ? जीमूतकेतुः— देवि ! मैवममङ्गल्यवादिनी भव । ध्रियत एवा- युष्मान् । तद् वधूः समाश्वास्यताम् । वृद्धा- (मुखं वस्त्रेणावृत्य रुदती) पडिहदममंगलम् । णा रो- प्रतिहतममङ्गलम्^२ । न रो- इस्सम् । मलअवदि ! समस्सस ! वच्छे ! उट्ठेहि दिष्यामि । मलयवति ! समाश्वसिहि । वत्से ! उत्तिष्ठ, उट्ठेहि । वरं एतिअवेलां तुमं भत्तुणोमुहं पेक्ख । उत्तिष्ठ । ^३वरमेतस्यां वेलायांत्त्वं भर्तृमुखं प्रेक्षस्व । मलयवती — (समाश्वसिहि) हा अज्जउत्त ! हा आर्यपुत्र ! वृद्धा-मलयवत्या मुखं पिधाय) वच्छे ! मा एव्वं करोहि । वत्से ! मैवं कुरु ।