ऋभु गीता (शिव रहस्य - निदिध्यासन व अद्वैत बोध)

॥ द्वितीयोऽध्यायः ॥

ईश्वरः -

शृणु पद्मजसम्भूत मत्तः सूत्रविधिक्रमम् । ज्ञानोत्पादकहेतूनि श्रुतिसाराणि तत्त्वतः ॥ २.१॥

व्यासा मन्वन्तरेषु प्रतियुगजनिताः शाम्भवज्ञानसिद्धयै भस्माभ्यक्तसमस्तगात्रनिवहा रुद्राक्षमालाधराः । कैलासं समवाप्य शंकरपदध्यानेन सूत्राण्युमा- कान्तात् प्राप्य वितन्वते स्वकधिया प्रामाण्यवादानहो ॥ २.२॥

जिज्ञास्यं ब्रह्म एवेत्यथपदविदितैः साधनप्राप्युपायै- र्योगैर्भोग़ाद्युपायैर्यमनियममहोसांख्यवेदान्तवाक्यैः । श्रोतव्यो भगवान् न रूपगुणतो मन्तव्य इत्याह हि वेदोऽधीथदवाक्यहेतुकरणैर्ध्येयः स साक्षात्ततः ॥ २.३॥

जन्माद्यस्य यतोऽस्य चित्रजगतो मिथ्यैव तत्कारणं ब्रह्म ब्रह्मोत्थनैव प्रकृतिपरमदो वर्तमानं विवर्तेत् । श्रुत्या युक्त्या यतो वा इतिपदघटितो बोधतो वक्ति शम्भुं नाणुः कालविपाककर्मजनितेत्याचोदना वै मृषा ॥ २.४॥

योनिः शास्त्रस्य वेदस्तदुभयमननाद्ब्रह्मणः प्रत्यभिज्ञा निःश्वासाद्वेदजालं शिववरवदनाद्येनसा प्राप्तमेतत् । तस्मात् तर्कवितर्ककर्कशधिया नातिक्रमेत् तां धियं स्याम्नायक्रियया तदप्रकरणे योनिर्महेशो ध्रुवं ॥ २.५॥

तत्त्वस्यापि समन्वयात् श्रुतिगिरां विश्वेश्वरे चोदना सा चानिर्वचनीयतामुपगता वाचो निवृत्ता इति । आत्मैवॆश इतीव वाक्यसुवृतिर्वृत्तिं विधत्ते धिया वेदान्तादिषु एक एव भगवानुक्तो महेशो ध्रुवं ॥ २.६॥

नासद्वा वीक्षते यज्जडमिति करणैर्गन्धरूपादिहीनं शब्दस्पर्शादिहीनं जगदनुगतमपि तद्ध्या किंरूपमीष्टे । गौणं चेदपि शब्दतो जगदिदं यन्नामरूपात्मकं तच्चात्राविशदीश्वरोर्ध्ववचसा मोक्षस्य निष्ठाक्रमः ॥ २.७॥

हेयत्वाद्वचनाच्च तच्छ्रुतिगिरां स्थूलं प्रदृष्टं भवे- द्रूपं नारूपतोऽपि प्रकरणवचनं वा विकारः किलेदं ।