ऋभु गीता (शिव रहस्य - निदिध्यासन व अद्वैत बोध)

॥ प्रथमोऽध्यायः ॥

हेमाद्रिं किल मातुलुङ्गफलमित्यादाय मोदाधिको
मौढ्यान्नाकनिवासिनां भयपरैर्वाक्यैरिव प्रार्थितः ।
नीलीशाम्बरनीलमम्बरतलं जम्बूफलं भावयन्
तं मुञ्चन् गिरिमम्बरं परिमृशन् लम्बोदरः पातु मां ॥ १.१ ॥

वामं यस्य वपुः समस्तजगतां माता पिता चेतरत्
यत्पादाम्बुजनूपुरोद्ध्ववरवः शब्दार्थवाक्यास्पदं ।
यन्नेत्रत्रितयं समस्तजगतामालोकहेतुः सदा
पायाद्दैवतसार्वभौमगिरिजालङ्कारमूर्तिः शिवः ॥ १.२ ॥

सूतः –

जैगीषव्यः पुनर्नत्वा षण्मुखं शिवसंभवं ।
पप्रच्छ हृष्टस्तं तत्र मुनिभिर्गणपुंगवैः ॥ १.३ ॥

जैगीषव्यः –

करुणाकर सर्वज्ञ शरणागतपालक ।
अरुणाधिपनेत्राब्ज चरणस्मरणोन्मुख ॥ १.४ ॥

करुणावरुणाम्भोधे तरणिद्युतिभास्कर ।
दिव्यद्वादशलिङ्गानां महिमा संश्रुतो मया ॥ १.५ ॥

त्वत्तोऽन्यत् श्रोतुमिच्छामि शिवाख्यानमनुत्तमं ।
त्वद्वाक्यकञ्जपीयूषधाराभिः पावयाशु मां ॥ १.६ ॥

सूतः –

इति तस्य गिरा तुष्टः षण्मुखः प्राह तं मुनिं ॥ १.७ ॥

श्रीषण्मुखः –

शृणु त्वमगजाकान्तेनोक्तं ज्ञानमहार्णवं ।
ऋभुवे यत्पुरा प्राह कैलासे शंकरः स्वयं ॥ १.८ ॥

ब्रह्मसूनुः पुरा विप्रो गत्वा नत्वा महेश्वरं ।
ऋभुर्भिंखं तदा शंभुं तुष्टाव प्रणतो मुदा ॥ १.९ ॥

ऋभुः –