साहित्यदर्पण (आचार्य विश्वनाथ - वाक्यं रसात्मकं काव्यम् सटीक)

२०८ साहित्यदर्पणे अविवक्षितवाच्यस्य भेदावाह— अर्थान्तरं संक्रमिते वाच्येऽत्यन्तं तिरस्कृते । अविवक्षितवाच्योऽपि ध्वनिद्वैविध्यमृच्छति ॥ ३ ॥ अविवक्षितवाच्यो नाम ध्वनिरेकार्थान्तरसंक्रमितवाच्योऽत्यन्ततिरस्कृत- वाच्यश्चेति द्विविधः । यत्र स्वयमनुपयुज्यमानो मुख्योऽर्थः सविशेषा- पेऽर्थान्तरे परिणमति, तत्र मुख्यार्थस्य स्वविशेषरूपार्थान्तरसंक्रमित- त्वादर्थान्तरसंक्रमितवाच्यत्वम् । यथा— कदली कदली, करभः करभः, करिराजकरः करिराजकरः । भुवनत्रितयेऽपि विभर्ति तुलामिदमूरुयुगं न चमूरुदृशः ॥ अत्र द्वितीयकदल्यादिशब्दाः पौनरुक्त्यभिया सामान्यकदल्यादिरूपे मुख्यार्थे बाधिता जाड्यादिगुणविशिष्टकदल्यादिरूपमर्थं बोधयन्ति । जाड्याद्यतिशयश्च व्यङ्ग्यः । अविवक्षितवाच्यस्येति ध्वनेरिति शेषः । यत्रेति । प्रकृतान्वये' इति शेषः । अर्थ मुख्यातावच्छेदकरूपेण स्वविशेषरूपे स्वकीयमुख्यतावच्छेदकव्याप्यधर्मे परिणमति विशेष्यतया भासते । अर्थान्तरे संक्रमितत्वाद् विशेष्यतया भासमानत्वात् । एतेन मुख्यार्थस्य मुख्यातावच्छेदकरूपेण प्रकृतान्वयानुपयोगित्वं बाधनञ्च विशेष्यान्त- रत्वेन बोध इत्येवमुपादानलक्षणेति सूचितम् ॥ कदलीति । 'मणिवन्धादाकनिष्ठं करस्य करभो बहिः' इत्यमरः । चमूरुदृग्हरिणदृक् । जाड्यादिति । जाड्यं शैत्यम् । यद्यपि शैत्यं पयस्येव तथापि तस्य परम्परया कदल्यर्हत्वमवगन्तव्यम् । आदिना वृत्तत्वकर्कशत्वयोर्ग्रहणम् । नच शैत्यादीनामन्यत्रापि सत्त्वात्कथं कदलीत्यादित्या- ग्यत्वमिति वाच्यम् । शैत्यादिविशेषपर्यवसाय निर्वाक्षितत्वात् । जाड्याद्यतिशय श्वेति । व्यङ्गो लक्षणप्रयोजनबोधविषयः सर्वथैव मुख्यार्थेनाभेदं नयत्येव । एवं च कदलीतिशीता करभोऽतिह्रस्वः करिराजगण्डोऽतिकर्कश इति हेतोस्तदृक्- दृश इदमीदृशमूरुयुगं भुवनत्रितयेऽपि तुलां सादृश्यं न बिभर्तीत्यर्थः । यत्र तु कदर- ल्यादौ सादृश्यं संभाव्यते तदतिशैत्यादिनापकृष्टमिति सुतरां भुवनत्रितये दृशं नास्तीति भावः । अत्र व्यतिरेकालंकारो व्यङ्ग्यः । यत्र पुनरिति शब्द इति शेषः ।

1. अर्थान्तरेति । अर्थान्तरे उपयोपिति उद्यतावच्छेदके संक्रमितत्वात्तद्देशीयं वाच्यं यत्र तादृशः ॥
2. अत्यन्तेति । अत्यन्ततिरस्कृतं न चेत्यादि तद्वेदान्त्वप्रविष्टं वाच्यं यत्र तादृशः ।

• १. 'अर्थान्तरं प्रकृते' 'अत्यन्ततिरस्कृतवाच्यौ' इत्याह पदो मन्दबुद्धेर्नहि.