साहित्यदर्पण (आचार्य विश्वनाथ - वाक्यं रसात्मकं काव्यम् सटीक)

२२० साहित्यदर्पणे तिपादिताः । एषु चालंकृतिव्यञ्जनस्थले रूपणोत्प्रेक्षणव्यतिरेचना- मात्रस्य प्राधान्यं सहृदयसंवेद्यम्, न तु रूप्यादीनामित्यलंकृतेरेव मुख्यत्वम् । एकः शब्दार्थशक्त्युत्थे— उभयशक्त्युद्भवो व्यङ्ग्ये एको ध्वनेर्भेदः । यथा— ‘हिममुक्तचन्द्ररुचिरं सुगन्धौ मदयन्द्विजावलिनिमीनकेतनम् । अभवत्प्रमादिनमृगो महोत्सवः प्रमदाजनस्य स चिराय माधवः ॥’ नाः । ननु यत्रालंकारस्य व्यञ्जकत्वमुक्तं तत्रालंकार्यस्य वस्तुनोऽपि व्यञ्जकत्वं चेति कथमलंकारस्य पृथगुपादानमत आह—एषु चेति । प्रागुक्तद्वादशसु भे- देष्वित्यर्थः । अलंकृतिव्यञ्जनस्थले संस्कारव्यञ्जनस्थले । रूप्यादीनां द्विना उपमेयस्योपकत्वरूपेण तद्विना प्राधान्यं मुख्यत्वमिति । अत एव च व्यङ्ग्य इत्यर्थः ॥ हिममुक्तेति । हिममुक्ता हिमं स्रवन्तः स इति हिममुक्त- स्तच्छीलं । वसन्तपक्षे - हिममुक्तश्चन्द्रस्तद्वद् रुचिरो दीप्तमान् । पक्षे तद्वन्- न्मदिरः । पक्षे—सुगन्धः । 'सुगन्धः पुंसि, सौरभ्यार्थे । अभिधेयलिङ्गे प्येषु'—इतिभूषणसिन्धौ । पक्षे प्रमादिनामुन्मत्तानां मृगो द्वेष्टा येन । हरि- प्रणादिकमित्यर्थः ॥ ... ... स तु साक्षात् वसन्तः । द्विरे- फित्वेनारम्भरूपत्वात् ... ... ... ... । तथापि—प्रमदाजनस्य गा-

1. आदावनयोः ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ...