साहित्यदर्पण (आचार्य विश्वनाथ - वाक्यं रसात्मकं काव्यम् सटीक)

चतुर्थः परिच्छेदः। २२१ अत्र माधवः कृष्णो माधवो वसन्त इवेत्युपमालंकारो व्यङ्ग्यः। एवं च व्यङ्ग्यभेदादेव व्यञ्जकानां काव्यानां भेदः। तदष्टादशधा ध्वनिः ॥ ९ ॥ अविवक्षितवाच्यः, अर्थान्तरसंक्रमितवाच्योऽत्यन्ततिरस्कृतवाच्यश्चेति द्विविधः । विवक्षितान्यपरवाच्यस्तु असंलक्ष्यक्रमव्यङ्ग्यत्वेनैकः । सं- लक्ष्यक्रमव्यङ्ग्यत्वेन च शब्दार्थोभयशक्तिमूलतया पञ्चदशेत्यष्टादशभेदो ध्वनिः । एषु च— वाक्ये शब्दार्थशक्त्युत्थस्तदन्ये पदवाक्ययोः । तत्रार्थान्तरसंक्रमितवाच्यो ध्वनिः पदगतो यथा— ‘धन्यः स एव तरुणो नयने तस्यैव नयने च । युवजनमोहनविद्या भवितेयं यस्य सम्मुखे सुमुखी ॥’ व्यञ्जने वसन्तस्यैव नानार्थसत्त्वप्रतिसन्धानसहकृतेन माधवपदेन वसन्त एव व्यज्यते न ततोऽन्यम्। तस्य तत्र सामर्थ्याभावात्। न चात्र शब्दार्थोभयश्लेष- शब्देनोभयशक्तिव्यञ्जनोपमेति वाच्यम्। तथा सति 'दुर्गालङ्घित-' (६२ पृ०) इत्याद्युपमाश्लेषमत्त्वेनोभयशक्तिव्यङ्ग्यत्वं स्यात्। गृहीतगरिमेल्यर्थापेक्षस्यापि तत्र सत्त्वात्। ननूक्तभेदेषु व्यङ्ग्यस्यैव भेदो दर्शितः। तत्र प्रकृतानुपयुक्तमत आह— एवं चेति। तदिति। उक्तप्रकारैरित्यर्थः॥ अष्टादशत्वमुपपादयति—अविव- क्षितेति॥ वाक्ये द्वावेव एव। तदन्ये उभयसम्भूतौ त्वन्ये॥ धन्य इति। १. उपमेति। श्रोतृप्रतिपादकपरस्परविरोधितानां पाण्डित्यसम्प्रदायादिमूलप्रती- त्त्यापि रसाभिव्यञ्जकत्वं दृश्यत इति प्राचां रीतिः पदानुवादेऽनुपपत्तिस्तु स्यादेवेति मतम्—'राज्योदित्वमहोत्तरी' इत्यादि-पदापेक्षया 'अपि दैवो नृपेदेवे' इत्युपपत्ति- साधनम्॥' इत्युपपाद्यम्। २. पदगतेति। वस्तुतःपदस्वरूपमुद्घाटयितुमशक्येऽपि द्विविधः, तयोर्निरूपितो भेदावधेषः शब्दार्थोभयशक्तिमूल एव..., इति व्यङ्ग्यभेदेन ध्वनिर्नानाविधस्यापि- भेदादेवोपपद्यत एवेति॥ ३. तदन्ये इति। अर्थान्तरसंक्रमितवाच्यात्यन्ततिरस्कृतवाच्यौ द्वौ वाक्ये च भवन्ती- त्यर्थः। पदे चोभयम्—पदैकदेशे वाक्यप्रभागे संलक्ष्यक्रमोऽपि रसभावानुभावपदे च प्रकृतं रीति-वर्णेषु दृश्यमानम्। अनन्तस्य प्रकृतत्वात्तु वाक्यगतध्वनिति ४. 'धन्य' इत्यादि। सुमुखेत्यस्य सम्मुखे सति स 'धन्यस्तरुण' इति पदद्वये तात्पर्यार्थः। 'नयने' इत्याद्येऽर्थेऽभिधेयं द्वितीये प्राशस्त्याति- शायकरूपेण च द्वये रत्यादीनां भावानां तात्पर्यम्। अतः सातिशय- दुःखासंलक्ष्यक्रमम्,