तैत्तिरीय आरण्यक (कृष्ण यजुर्वेद - सायणभाष्य व हिन्दी अनुवाद)

२६० तैत्तिरीये आरण्यके

वाचस्पतिः॒ सोम॑मपात् ॥ मा दैव्य॑स्तन्तुश्छे॒दि मा म॑नु॒ष्य॑ः । नमो॑ दि॒वे । नम॑ः पृथि॒व्यै स्वाहा॑^{(२)} ॥ १ ॥
अ॒पात्, ची॒र्णं च॑ ॥ अनु० ५ ॥

---

अथ षष्ठोऽनुवाकः ।

$^{(१)}$वाग्घोता॑ । दी॒क्षा पत्नी॑ । वातो॑ऽध्व॒र्युः । आपो॑ऽभि-

---

चिदपि विच्छिन्नो माभूत् । तथा 'मनुष्यस्तन्तुः' ऋत्विकप्रवा-
होऽपि, विच्छिन्नो माभूत् । द्यावापृथिवीभ्यां 'नमः', अस्तु ।
तमिममर्थमुद्दिश्य जुहुधीति स्वकीया वागाह ॥

इति सायनाचार्य्यविरचिते माधवीये वेदार्थप्रकाशे यजुरा-
रण्यके तृतीयप्रपाठके पञ्चमोऽनुवाकः ॥ ५ ॥

---

अथ षष्ठोऽनुवाकः ।

अथ द्वितीयः षड्ढोतृमन्त्र उच्यते । तस्य च विनियोग-
श्चातुर्होत्रब्राह्मणे समाम्नातः । उत्तरतः प्राञ्चष्षड्ढोतारमि-
ति । तत्पाठस्तु । $^{(१)}$"वाग्घोता • तपसि जुहोमि"$^{(१)}$ इति ।
येयं यजमानस्य 'वाक्', सेयं होतृस्थानीया । येयं 'दीक्षा', सा