तैत्तिरीय आरण्यक (कृष्ण यजुर्वेद - सायणभाष्य व हिन्दी अनुवाद)

४ प्रपाठके ३ अनुवाकः । ४०६

ह॒विः(९) । (१०)दे॒वं पु॑रश्च॒रस॒घ्यासं॑ त्वा(१०) ॥ ३ ॥ पृथि॒वीं, भव॑, वाक्, षट् च॑ ॥ अनु० ३ ॥

अतोऽयमेव च्छन्दांसि अत्रापि छन्दोवागूक्शब्दयुक्तैर्मन्त्रैः सेचने सत्यत्रत्यैश्छन्दोभिरिव पूर्व्वोक्तानि च्छन्दांसि सिक्तानि भवन्ति ॥

वागादिदेवता महावीरं सिञ्चन्तीत्येतद्युक्तं महावीरस्तु वागादीन् सिञ्चतीत्यत्र प्रयोजनं दर्शयति । “कृन्धि वाचमि- त्याह । वाचमेवावरुन्धे । कृन्ध्यूर्जमित्याह । ऊर्जमेवावरुन्धे । कृन्धि हविरित्याह । हविरेवाकः” इति । (५ प्र० । ३ अ० । ३२ म०) । ते एतैर्मन्त्रैर्वागन्नप्राप्तिर्हविर्विद्धिसिद्धिश्च भवति ॥

कल्पः । अथेनान् कृष्णाजिन उपनह्यामजति । (१०)“देव- पुरश्चरसघ्यासन्त्वा”(१०) इति । ‘पुरश्चरं’ पुरतोवर्त्तमान, हे महावीर ‘देव’ द्योतनात्मक, त्वां ‘सघ्यासं’ कृष्णाजिने बध्वा क्वचिदूर्ध्वदेशे सक्तं कुर्य्यां ॥

मन्त्रस्य स्पष्टार्थतां दर्शयति । “देवपुरश्चरमघ्यासं त्वेत्याह । यथा यजुरेवैतत्” इति ॥ ६ ॥ (५ प्र० । ३ अ० । ३३ म०) ॥

इति सायनाचार्य्यविरचिते माधवीये वेदार्थप्रकाशे यजु- रारण्यके चतुर्थप्रपाठके तृतीयोऽनुवाकः ॥ ३ ॥

3 E 2