तैत्तिरीय आरण्यक (कृष्ण यजुर्वेद - सायणभाष्य व हिन्दी अनुवाद)

१०८ तैत्तिरीये आरण्यके

साङ्छृ॑णद्भि । छृ॒णत्तु॑ त्वा॒ वाक् ॥ छृ॒णत्तु॒ त्वार्क॑ । छृ॒णत्तु॑ त्वा ह॒विः । छृ॒न्धि वाच॑म् । छृ॒न्ध्यूर्ज॑म् । छृ॒न्धि

योरपि योज्यं । तथा वागन्नहविरभिमानिन्यो देवतास्त्वां सिञ्चन्तु, त्वमपि वागादीन् सिञ्च ॥

एतन्मन्त्रसाध्यं सेचनं विधत्ते । “असुर्यं पात्रमनाच्छृणं ॥८॥ आकृणत्ति । देवत्राकः” इति । (५ प्र०। ३ अ०। २८ म०) । ‘अनाच्छृत्तं’ क्षीरसेचनरहितं पात्रं, ‘असुर्यं’ उष्णत्वेनात्युग्रत्वात् असुरेभ्यो हितं न तु देवेभ्यः, अतो देवार्थमासिञ्चेत् तेन शान्तं शीतलं पात्रं देवेषु करोति ॥

तत्र द्रव्यं विधत्ते । “अजक्षीरेणाकृणत्ति । परमं वा एतत्पयः । यदजक्षीरं । परमेणैवेनं पयसाकृणत्ति” इति । (५ प्र०। ३ अ०। २८ म०) । सर्व्वव्याधिहरत्वादजक्षीरस्य परमत्वं ॥

तत्र सेचने देवस्वासवितेत्यादिकं यजुर्विनियुङ्क्ते । “यजुषा व्यावृत्यै” इति । (५ प्र०। ३ अ०। ३० म०) । उष्णशान्त्यर्थे लौकिके सेचने मन्त्रो नास्ति । अत्र तु ‘यजुषा’ मन्त्रेण सिञ्चेदिति तद्यावृत्तिः ॥

मन्त्रगतान् छन्दोवागूर्क्शब्दान् प्रशंसति । “छन्दोभिराकृणत्ति । छन्दोभिर्वा एष क्रियते । छन्दोभिरेव छन्दाँस्याच्छृणत्ति” इति । (५ प्र०। ३ अ०। ३१ म०) । पूर्व्वं गायत्रेण छन्दसा करोमीत्येवं छन्दोयुक्तैर्मन्त्रैरेष महावीरः कृतः,