तैत्तिरीय आरण्यक (कृष्ण यजुर्वेद - सायणभाष्य व हिन्दी अनुवाद)

५७०	तैत्तिरीये आरण्यके

(१६)कस्त्वो॑ स॒त्यो मदा॑नां मꣳहि॑ष्ठो मत्सदन्ध॑सः । दृ॒ढाचि॑दारु॒जे* वसु॑।(१६) । (१७)अ॒भीषु णः॑ सखी॒नामवि॑ता जरितॄ॒णां । श॒तम॑वा॒स्यूति॑भिः।(१७) । (१८)वयः॑ सुप॒र्णा

---

अस्मान् प्रति, आगतः । कीदृशो यज्ञः, ‘सदावृधः’ सर्वदा वर्धमानः, ‘सखा’ सखिवत् प्रियतमः, स च यज्ञः ‘कया’ प्रजापतिसम्बन्धिन्या, ‘शचिष्ठया’ अतिशयितया शक्त्या, ‘वृता’ वर्त्तते ॥

अथ षोडशं मन्त्रमाह । (१६)“कस्त्वा सत्यः ० आरुजे वसु”(१६) इति । हे प्रवर्ग्‍य त्वां ‘कः’ प्रजापतिः, ‘मत्सत्’ मदयतु† हर्षयतु । कीदृशः प्रजापतिः, ‘सत्यः’ परमार्थभूतः, ‘मदानां’ हर्षकारणानामायुरादीनां, ‘अन्धसः’ अन्नस्य च, ‘मंहिष्ठः’ अतिशयेन वर्धयिता, ‘आरुजे’ सर्वतोऽनिष्टभङ्गार्थं, ‘वसु’ अपेक्षितं धनं, ‘दृढाचित्’ दृढमेव, करोत्विति शेषः ॥

अथ सप्तदशं मन्त्रमाह । (१७)“अभीषूणः ० ऊतिभिः”(१७) इति । हे प्रजापते ‘जरितॄणां’ जरणशीलानां, ‘सखीनां’ सखिवत्प्रियाणां, ‘नः’ अस्माकं, ‘शतमूतिभिः’ शतसङ्ख्याकैः रक्षणैः, ‘अभीषु’ सर्वतः, सुष्ठु ‘अविता भवासि’ रक्षिता भव ॥

अथाष्टादशं मन्त्रमाह । (१८)“वयः सुपर्णा ० निधयेव बद्धान्”(१८) इति । केचित् ‘ऋषयः’, ‘इन्द्रमुपसेदुः’, कार्यार्थप्रा-

---

* आऋजे इति D चिह्नितपुस्तकपाठः ।
† मोदयतु इति E चिह्नितपुस्तकपाठः ।