तैत्तिरीय आरण्यक (कृष्ण यजुर्वेद - सायणभाष्य व हिन्दी अनुवाद)

६ प्रपाठके ८ अनुवाकः । ७०१

ऽसि॑ पि॒तरो॑ दे॒वता॑ । प्र॒जाप॑तिस्त्वा सादयतु॒ तया॑ दे॒वत॑या^(१६, २०) ॥ ३ ॥ अन॑पस्फुरन्तीः, उत्त॑र, दे॒वत॑या, दे च॑ ॥ अनु० ७ ॥

अथाष्टमोऽनुवाकः ।

^(१)अपू॑पवान् घृ॒तवाँ॑श्च॒रुरे॒ह सी॑दतू॒त्तम्भुवन् पृ॑थि-

---

यामि । हे षष्ठेष्टके त्वां ‘ब्रध्नस्य’ आदित्यस्य, ‘विष्टपे’ स्थाने, ‘साद- यामि’ । सर्वत्रानुषङ्गद्योतनाय सादयामीत्यादेः पुनः पाठः ॥

इति सायणाचार्यविरचिते माधवीये वेदार्थप्रकाशे यजुरार- ण्यके षष्ठप्रपाठके सप्तमोऽनुवाकः ॥ ७ ॥

---

अथाष्टमोऽनुवाकः ।

कल्पः । एवं चरून्, अपूपवानिति, प्रतिमन्त्रमिति । तत्र प्रथममन्त्रमाह । ^(१, ४)“अपूपवान् घृतवाँश्चरुरेह सीदतूत्तम्भुवन्० प्रजापतिस्त्वा सादयतु तया देवतया^(१, ४) । पक्वा भक्ष्याः पिष्टविका- राः अपूपाः, ते यस्य चरोः सन्ति सः अयं ‘अपूपवान्’ । तथा ‘घृतवान्’ प्रभूतघृतयुक्तः, तादृशः ‘चरुः’, ‘इह’ अस्मिन् स्थाने, पूर्वस्यां दिशि ‘आसीदतु’ उपविशतु, । किं कुर्वन्, ‘पृथिवीं’, एतां