तैत्तिरीय आरण्यक (कृष्ण यजुर्वेद - सायणभाष्य व हिन्दी अनुवाद)

७३२ तैत्तिरीये आरण्यके

अथ दशमोऽनुवाकः ।

अ॒हं वृक्षस्य॒ रेरि॑वा । की॒र्त्तिः पृ॒ष्ठं गि॒रेरि॑व । ऊ॒र्ध्व-
प॑वि॒त्रो वा॒जिनी॑व स्व॒मृत॑मस्मि । द्रवि॑णꣳ सुवर्च॒सम् ।
सु॒मे॒धा अ॒मृतो॒क्षितः॑ । इति त्रिशङ्कोर्वेदानुव॒चन॑म् ॥१॥
अ॒हꣳ, षट् ॥ अनु० १० ॥

---

अथ एकादशोऽनुवाकः ।

वे॒दमनू॒च्याचा॒र्योऽन्ते॒वासि॑नम॑नु॒शास्ति॑ । स॒त्यं व॑द ।
धर्मं॑ चर । स्वाध्या॑यान्मा प्रम॑दः । आचार्याय प्रियं ध-
नमाहृत्य प्रजातन्तुं मा व्य॒वच्छेत्सीः । सत्यान्न प्रम॑दित॒-
व्य॑म् । धर्मा॑न्न प्रम॑दित॒व्य॑म् । कुश॒लान्न प्रम॑दित॒व्य॑म् ।
भू॒त्यै न प्रम॑दित॒व्य॑म् । स्वाध्यायप्रवचना॒भ्यां न प्रम॑-
दित॒व्य॑म् ॥ १ ॥
दे॒वपि॒तृका॒र्याभ्यां॑ न प्रम॑दित॒व्य॑म् । मातृ॑दे॒वो भ॑व ।
पि॒तृदे॑वो भव । आचा॑र्यदे॒वो भ॑व । अ॑तिथिदे॒वो
भ॑व । यान्य॑नव॒द्यानि॒ कर्मा॑णि । तानि सेवि॑तव्या॒-
नि । नो इत॑राणि । यान्य॒स्माक॑ꣳ सु॒चरि॑तानि ।
तानि त्वयो॒पास्या॑नि ॥ २ ॥