तैत्तिरीय आरण्यक (कृष्ण यजुर्वेद - सायणभाष्य व हिन्दी अनुवाद)

७१८ | तैत्तिरीये आरण्यके

पुन॑: पुन॑:^{(४८)}। ^{(४६)}नमो॒ऽग्नये॑ऽप्सुम॒ते नम॒ इन्द्रा॑य॒ नमो॒ वरु॑णाय॒ नमो वारु॑ण्यै॒ नमो॒ऽद्भ्यः^{(४६)}॥ १२ ॥
^{(५०)}यद॒पाङ् क्रू॒रं यद॑मे॒ध्यं यद॑शा॒न्तं तदप॑गच्छ-
तात्^{(५०)}। ^{(५१)}अ॒त्या॒श॒नाद॑तीपा॒नाद्य॒च्च उ॒ग्रात्प्र॑तिग्र-

---

'यत्' 'दुष्कृतं', मानसं वाचिकं कायिकं वा अनुष्ठितं 'मे' मदीयं, तत् सर्व्वं इन्द्रादयो देवाः तदा तदा 'पुनन्तु' शोधयन्तु ॥

जलावस्थितदेवान् प्रति नमस्कारमन्त्रं दर्शयति। "^{(४६)}नमोऽग्नयेऽप्सुमते ॰ वारुण्यै नमोऽद्भ्यः"^{(४६)} इति । आपो यस्याग्नेः सन्ति सोयं 'अप्सुमान्' जलमध्ये निगूढ इत्यर्थः । तथाविधाय, 'अग्नये', 'इन्द्राय वरुणाय', वरुणपत्न्यै, जलाभिमानिदेवताभ्यश्च 'नमस्कारोऽस्तु' ॥

निमज्जनप्रदेशे दुष्टजलापनयनमन्त्रमाह । ^{(५०)}“यदपाङ् क्रूरं तदपगच्छतात्”^{(५०)} इति। 'अपां', सम्बन्धि 'यत्' 'क्रूरं' रूपं, मरणकारणम् आवर्त्तादिकं, 'यत्', च 'अमेध्यं' निष्ठीवनादिदुष्टं, 'यत्' अपि 'अशान्तं' वातश्लेष्मादिजनकं, 'तत्' सर्व्वं, अस्मान्निमज्जनप्रदेशात् अपगच्छतु ॥

निमज्जनमन्त्रावाह । ^{(५१)}“अत्याशनादतीपानाद्यच्च ॰ पाणिना ह्यवमर्षतु”^{(५१)}। ^{(५२)}“सोहमपापो विरजः ॰ गच्छेद् ब्रह्मस-