तैत्तिरीय आरण्यक (कृष्ण यजुर्वेद - सायणभाष्य व हिन्दी अनुवाद)

१० प्रपाठके ८ अनुवाकः । ७६७

अथ सप्तमोऽनुवाकः

(१)नमो॒ ब्रह्म॑णे धार॑णं मे॒ अस्त्वन॑िराकरणं धारयि॑ता भूयासं॒ कर्ण॑योः श्रु॒तं मा च्यौढुं॒ ममा॒मुष्य॒ ओम्(१) ॥
अनु० ७ ॥

---

अथाष्टमोऽनुवाकः।

(१)ऋ॒तं तपः॑ स॒त्यं तपः॑ श्रु॒तं तपः॑ शा॒न्तं तपो॒ दम॒स्तपः॑

---

अथ सप्तमोऽनुवाकः ।

अथ लब्धानां वेदानांमविस्मरणाय जप्यं मन्त्रमाह । (१)“नमो ब्रह्मणे ॰ ममामुष्य ओम्”(१) इति । ‘ब्रह्मणे’ जगत्कारणाय, ‘नमः’, ‘अस्तु’ । तत्प्रसादान्मदीये चित्ते ग्रन्थतदर्थयोः ‘धारणं’, अस्तु । ‘निराकरणं’ विस्मरणं यथा न भवति तथा, ‘धारयिता भूयासं’ । ‘अमुष्य’ इत्थं प्रार्थयमानस्य ‘मम’, ‘कर्णयोः’, यत्किञ्चिद्वेदशास्त्रादिकं यदा कदाचिदपि ‘श्रुतं’, आसीत् तत्सर्वं हे देव ‘मा च्योढुं’ मा विनाशय । ततोऽहं ‘ओम्’ प्राप्नुयां, स्थिरं धारणमिति शेषः ।

इति सायणाचार्यविरचिते माधवीये वेदार्थप्रकाशे यजुरारण्यके दशमप्रपाठके नारायणीयापरनामधेययुक्तायां याज्ञिक्यामुपनिषदि सप्तमोऽनुवाकः ॥

---