तैत्तिरीय आरण्यक (कृष्ण यजुर्वेद - सायणभाष्य व हिन्दी अनुवाद)

६१६ तैत्तिरीये आरण्यके

भाष्यस्य पञ्चाशानुवाके, अद्रिजा ऋतं बृहत् इति कण्डि- कायाः परम् ऋचे त्वेत्यादि अमृतस्य धारामित्यन्तस्तदनुवा- कान्तर्गतपाठो मूलग्रन्थस्य चत्वारिंशानुवाकान्तर्गतः । स च भाष्य- कारेण न धृतः । तद्यथा—

ऋचे त्वा॑ रुचे त्वा॒ समि॒त् स्रव॑न्ति स॒रिता॒ न धेना॑: । अ॒न्तर्हृदा मन॑सा पू॒यमा॑नाः । घृ॒तस्य॒ धारा॑ अ॒भि- चा॑कशीमि । हिर॒ण्ययो॑ वेत॒सो मध्य॑ आसां । तस्मि॑न्- त्सुप॒र्णो मधुकृत्कुला॒यी भज॑न्नास्ते॒ मधु॑ दे॒वता॑भ्यः । तस्या॑सते॒ हर॑यः स॒प्त ती॒रे स्व॒धां दुहा॑ना अ॒मृत॑स्य॒ धारा॑ ।

---

मूलस्य त्रिचत्वारिंशदनुवाकानन्तरं चतुश्चत्वारिंशानुवाकात् चतुःषष्ट्यनुवाकपर्यन्तमेकविंशत्यनुवाकाः भाष्यकारेण न भाषि- ताः । तद्यथा—

मयि॑ मे॒धां मयि॑ प्र॒जां मय्य॒ग्निस्तेजो॑ दधातु॒ मयि॑ मे॒धां मयि॑ प्र॒जां मयीन्द्र॑ इन्द्रि॒यं द॑धातु॒ मयि॑ मे॒धां मयि॑ प्र॒जां मयि॒ सूर्यो॒ भ्राजो॑ दधातु ॥ अनु० ४४ ॥

अपै॑तु मृ॒त्युर॒मृतं॑ न॒ आग॑न् वैवस्व॒तो नो॒ अभ॑यं कृणोतु । प॒र्णं वन॒स्पते॑रि॒वाभि॑नः शीयता॒ꣳ र॒यिः सच॑तान्नः शची॒पति॑: ॥ अनु० ४५ ॥