तैत्तिरीय आरण्यक (कृष्ण यजुर्वेद - सायणभाष्य व हिन्दी अनुवाद)

१० प्रपाठकस्य अनुवाकसङ्ग्रहः । ६२७

वै, च॒त्वा॒रि(२४) । क॒द्रु॒द्राय॑, त्री॒णि(२५) । यस्य॑ वै- कङ्कती॒(२६), व्यु॑ष॒ पाजः(२७), अदि॑तिः(२८), आपो॒ वा इदग्ँ॑, एक॑मेकम्(२९) । आप॑: पुनन्तु, च॒त्वा॒रि(३०) । अ॒ग्निश्च॑(३१), सूर्य्य॑श्च, नव॑ न॒व(३२) । ओमि॑ति, च॒त्वा॒रि(३३) । आ॒यातु॑, पञ्च॑(३४) । ओजो॑ऽसि, दश॑(३५) । उ॒त्त॒मे, च॒त्वा॒रि(३६) । घृणिः॑, त्री॒णि(३७) । ब्रह्म॑ मे॒तु मां, यास्ते॑, ब्र॒ह्म॒ह॒त्यां, द्वाद॑श(३८) । ब्रह्म॑ मे॒धया॑, अ॒द्यान॑:, इ॒मं, भ्रू॒ण॒ह॒त्यां(३९), ब्रह्म॑ मे॒धवा॑, ब्र॒ह्मा दे॒वाना॑म्, इ॒दं, वी॒र॒ह॒त्याम्, एका॑न्नविग्ँश॒तिः, एका॑न्नविग्ँश॒तिः(४०) । मे॒धा दे॒वी(४१), मे॒धां म॒- इन्द्रः॑, च॒त्वा॒रि, च॒त्वा॒रि(४२) । आ मां॑ मे॒धा, द्वे(४३) । मयि॑ मे॒धाम्, एक॑म्(४४) । अपै॑तु(४५), परं॑(४६), वातं॑ प्रा॒णम्(४७), अ॒मुत्र॑ भू॒यात्(४८), हरि॑ग्ँ(४९), श॒ल्कैर॒ग्निं(५०), मा च्छि॑दो मृत्यो (५१), मा नो॑ म॒हान्तं॑(५२), मा न॑स्तो॒के(५३), प्र॒जा- पते॑(५४), स्व॒स्ति॒दा(५५), त्र्यम्ब॑कं(५६), ये ते॑ स॒ह- स्रं॑, द्वे, द्वे(५७) । मृ॒त्यवे॒ स्वाहा॑, एक॑म्(५८) । दे॒व- कृ॒तस्य॑, एका॑दश(५९) । यद् वो॑ दे॒वाः(६०), कामो- ऽकार्षी॒त्(६१), म॒न्युर॑कार्षी॒त्, द्वे, द्वे(६२) । ति- ला॒न् जुहो॑मि, गावः॑, श्रियं॑, प्र॒जाः, पञ्च॑(६३) । तिलाः