तैत्तिरीय ब्राह्मण (कृष्ण यजुर्वेद - सायणभाष्य सहित भाग १)

२१४ (१.४.१०) तैत्तिरीयब्राह्मणम् पर्वचतुष्टयसंघात्मकं चातुर्मास्ययागं प्रशंसति- सं॒व॒त्स॒रं वा ए॒ष ई॑प्स॒तीत्या॑हुः। यश्चातु॑र्मा॒स्यैर्यज॑त॒ इति॑ । ए॒ष ह॒ त्वै सं॑वत्स॒रमा॑प्नोति । य ए॒वं वि॒द्वा ँ श्चातु॑र्मा॒स्यैर्यज॑ते, इति । यः पुमान्पर्वचतुष्टयोपेतैश्चातुर्मास्यैर्यजते स एष संवत्सराभिमानिनं प्रजापतिं प्राप्तुमिच्छतीत्येवमभिज्ञा आहुः । तस्मात्तद्याजी संवत्सराभिमानित्वं प्राप्नोति । अथ वैश्वदेवाख्यं कर्म प्रशंसति- विश्‍वे॑ दे॒वाः सम॑जयन्त । तैऽग्निमे॒वार्य॑जन्त । त ए॒तं लो॒कम॑जयन् (३)। यस्मि॑न्न॒ग्निः. यद्वै॑श्‍वदे॒वेन॒ यज॑ते । ए॒तमे॒व लो॒कं जय॑ति । यस्मि॑न्न॒ग्निः . अ॒ग्नेरे॒व सायु॑ज्य॒मुपै॑ति, इति । विश्वे देवा इति देवगणविशेषाः । तद्गणस्था देवा यदा सम्यग्यष्टुमुपक्रान्तवन्तस्तदानीमग्निमेवेष्ट्वा यस्मिल्लोकेऽग्निर्वर्तत एतमेव लोकं ते प्राप्नुवन् । अतोऽन्योऽपि विश्वेदेवेनेष्ट्वा यस्मिन्नग्निर्वर्तत तं लोकं प्राप्य तस्याग्नेः सायुज्यं सहावस्थानमेव प्राप्नोति । पुनरपि वैश्वदेवं प्रकारान्तरेण प्रशंसति- य॒दा वै॑श्वदे॒वेन॒ यज॑ते । अथ॑ संवत्स॒रस्य॑ गृ॒हप॑तिमाप्नोति । य॒दा सं॑वत्स॒रस्य॑ गृ॒हप॑तिमा॒प्नोति॑ । अथ॑ स॒हस्र॑या॒जिन॑माप्नोति । य॒दा स॑हस्रया॒जिन॑मा॒प्नोति॑ (४)। अथ॑ गृ॒हमे॒धिन॑माप्नोति । य॒दा गृ॒हमे॒धिन॑मा॒प्नोति॑ । अथ॒ग्निर्भ॑वति । य॒दाऽग्निर्भव॑ति । अथ॒ गौर्भवति । ए॒षां वै वै॑श्वदे॒वस्य॑ मात्रा॑ । ए॒तद्द्वा ए॒तेषा॒मव॑मम् । अतौऽतो॒ वा उ॑त्त॒राणि॒ श्रेयां॑सि भवन्ति ।। यद्विश्वे॑ दे॒वाः स॒म॑र्यजन्त । तद्वै॑श्वदे॒वस्य॑ वैश्वदेव॒त्वम् (५), इति । संवत्सराख्यस्य सत्रस्य गवामयनस्य यजमानेषु मुख्यो गृहपतिः