विक्रमोर्वशीयम् (महाकवि कालिदास - संस्कृत मूल एवं हिन्दी अनुवाद)

१८ विक्रमोर्वशीये अस्याः सर्गविधौ प्रजापतिरभूच्चन्द्रो नु कान्तिप्रदः शृङ्गारैकरसः स्वयं नु मदनो मासो नु पुष्पाकरः । वेदाभ्यासजडः कथं नु विषयव्यावृत्तकौतूहलो निर्मातुं प्रभवेन्मनोहरमिदं रूपं पुराणो मुनिः ॥ १० ॥ उर्वशी—हला चित्तलेहे, सहीअणो कहिं क्खु भवे । चित्रलेखा—सहि, अभअप्पदाई महाराओ जाणादि । राजा—(उर्वशीं विलोक्य ।) महति विषादे वर्तते सखीजनः । पश्यतु भवती । यदृच्छया त्वं महदप्यपस्मयो पथि स्थिता सुन्दरि यस्य नेत्रयोः । त्वया विना सोऽपि समुत्सुको भवेत् सखीजनस्ते किमुतार्द्रसौहृदः ॥ ११ ॥ उर्वशी—(आत्मगतम् ।) अमिदं क्खु दे वअणम् । अहव चन्दादो अमिदं णिग्गदिअं त्ति किं अच्चरिअम् । (प्रकाशम् ।) अदो एव्व मे पेक्खिदुं तुवरदि हिअअम् । १ हला चित्रलेखे, सखीजनः कुत्र खलु भवेत् । २ सखि, अभयप्रदायी महाराजो जानाति । ३ अमृतं खलु ते वचनम् । अथवा चन्द्रादमृतं निर्गतमिति किमत्राश्चर्यम् । अत एव मे प्रेक्षितुं त्वरते हृदयम् ।