विष्णुधर्मोत्तर पुराण (तृतीय खण्ड - चित्रसूत्र, वास्तु, शिल्प व प्रतिमा लक्षण)

वि० धं० ॥१३३॥

प्र. १ खं० अ० २१०

म्बरधरा दिव्यचन्दनभूषिताः ॥ आसनेषु महार्हेषु सभायां विविशुस्तदा ॥ ८ ॥ शैलूषस्य सुतैर्युक्ता सभा सा रत्नचित्रिता ॥ रराज तारका
चित्रा निशेव नृप शारदी ॥ ९ ॥ तेषां समुषविष्ठानां शैलूषस्ताानथाब्रवीत् ॥ गार्ग्यस्य वचनं सर्वमनुयानं तथा स्वकम् ॥ १० ॥ तेऽभिवाद्यं
तदा श्रुत्वा मातुषाण्युत्तेजेश्वर ॥ चक्रुर्नानाविधांश्चेष्टा मन्युना क्रोधचेतसः ॥ ११ ॥ गन्धर्वराजपुत्रास्ते क्रोधाद्भूअन्वषिणः ॥ रेजुर्युगान्तमेघाभा
अचिरान्भासमूह्दृशा ॥ १२ ॥ बभार नद्युत्तिर्वक्रं क्रोधरागानुरञ्जितम् ॥ दिक्सीमेत्येव दिशोदाहं महासंयामसूचकम् ॥ १३॥ कामपालललाटस्था
त्रिशिखा भुकुटी वभौ ॥ त्रिभिः प्रपातैर्गेङ्ग्वेव निपत्तन्ती हिमाचलम् ॥ १४ ॥ कृष्णे स भुकुट्पन्ते क्रोधरागानुरञ्जिते ॥ कुमुदापीडनेत्रे तु सन्ध्या
तात्रे बभूवतुः ॥ १५ ॥ क्रोधाक्रान्तेन वपुषा कुमुदः कुसुदप्रभः ॥ रक्तोत्पवनिभाकारः क्षणेन समपद्यत ॥ १६ ॥ चन्द्रापीडसुखं चारु
क्रोधधूआकुलारक्तम् ॥ बभार रूपं तन्वभ्रसंभृतस्य निशापतः ॥ १७ ॥ क्रोधनिश्वासधूमेन मनोवक्रमाथवानृतम् ॥ वभूव भानोः
सहशानुरागं यदुत्तमं ॥ १८ ॥ करिनिष्पेषसंजातधूमधूम्रमुखार्कः ॥ अन्वर्थनामतामाप तस्मिन्काले सुदर्शनः ॥ १९ ॥ विज्झिम्मत
गवेषणप्रवेगेन वीहिंगमोज्ज्वलात्मना ॥ ताराभिर्वर्षणेनेव मूर्चितो भूपतिक्षयः ॥ २० ॥ वीग्वाहुर्युगजावाततन्तिनिप्पेषणेषुना ॥ विजूम्भित
मथास्थाने क्रोधेनेव वपुष्मता ॥ २१ ॥ सुबाहुवाहुनिष्पेषो वभूवाशनिनिस्वनः ॥ निर्घात इव गम्भीरो गंजां निधनसूचकः ॥ २२ ॥
वायुवेगमहावेगश्चरणोल्लेखिता क्षितिः ॥ विद्वद्दे पृथिवीपाल विनाशभयशंलिनी ॥ २३ ॥ आयासजातसंस्वेदपुलकेङ्गामृशोपितम् ॥ सुवर्चा
धारयामास ललाटतटपट्टकम् ॥ २४ ॥ प्रस्विन्नागास्रसेक्रान्ताकंबनस्तनमभिपिङ्गुलः ॥ वभूव कुम्भातमन्तु क्रोधा विग्रहवानिव ॥ २५ ॥
सुविनेःसुतरोमाभिर्ज्वालार्कसदृशालिना ॥ नृसिंहवपुषाश्चक्रे ग्विणाणुकृतिर्निहः ॥ २६ ॥ प्रम्विन्नगात्रांम्क्रान्तन्मनसंवन्यमण्डलः ॥ विश्वरूपयंगं
मौलः प्रजहास जनार्दनम् ॥ २७ ॥ गन्धर्व्वराजपुत्रांस्ते मन्युना हतचेतसः ॥ तदा वभूवूर्नृपाल मर्व एव विशंपतः ॥ २८ ॥ इत्थं सुतानां
प्रसमत्त्य कोपं संस्मृत्य वाक्यानि पुरोहितस्य ॥ जगाम मन्युं सुतरां स राजा सन्दष्टदन्तच्छदभीमवक्त्रः ॥ २९ ॥ इति श्रीविष्णुधर्मात्तंर्ग
प्रथमखण्डे मार्कण्डेयवज्रसंवादे गन्धर्व्वसभांभाषणोतो नाम दृशोत्तदिशततमोऽध्यायः ॥ २१० ॥ ॥ मार्कण्डेय उवाच ॥ दृष्ट्वा गन्धर्व
राजस्य कोधेनाकुलितं मनः ॥ तमुन्नुहृन्तेप गन्धर्वाः स्ववाहुवलदर्पिताः ॥ १ ॥ अपराजित उवाच ॥ सर्वमालभते राजनशोकः शूरवाहुषु ॥
तस्माच्छोयेण निधनं रक्षणं मम रोचते ॥ २ ॥ निकुम्भ उवाच ॥ योऽयं मन्युः समुद्भूतः काकुत्स्थान्प्रति मे प्रभो ॥ अविनाशि जगत्कृत्स्नं

॥१३३॥