हम्मीर महाकाव्यम् (रणथम्भौर चौहान वीरगाथा एवं इतिहास)

१३ ] नर्तकीगायनम् ११३ कर्णोपांतभ्रमच्चक्र—व्याजात्स्माहेव तां शशी । ममोपमा तवास्थस्य भ्रम एव विपश्चितां ॥ २१ ॥ कर्पूरपरमाणूनां व्याजाल्पमानि पादयोः । भ्रमिभिर्भ्रामयंतीव रेजे यूनां मनांसि सा ॥ २२ ॥ मयूरासनबंधेन नृत्यंती विलुलोप सा । वाच्यं विधेर्मयूरस्य दुःखमाधानसंभवं ॥ २३ ॥ अंगहारतयाहार—लता तस्यास्तनायतः । रराज बिसवल्लीव चक्रचंच्वग्रसंस्थिता ॥ २४ ॥ लास्येन धनुषीवास्याः पश्चाद्वपुषि संनते । पाष्णिंसंस्पार्शिनीवेणि जीवाभावमजीजिवत् ॥ २५ ॥ सभ्यानामसकृत्तस्यां दृष्टिरापादमस्तकं । चक्रेवरोहमरोहं वलत्यां वानरी यथा ॥ २६ ॥ तांडवं निर्मिमाणेति सा तालत्रुटनक्षणे । अधस्थाय शक्रेंद्राय पश्चाद्भागमदीदृशत् ॥ २७ ॥ शक्रेशस्तेन दूतात्मा सभाध्यक्षमदो वदत् । धनुर्धरः स कोप्यस्ति वेध्यमेनां तनोति यः ॥ २८ ॥ अवदत्सोदरो राजन् गुप्तौ स्थितोस्ति यः पुरा । उड्डानसिंहस्तं हित्वा नान्येनात्र प्रभूयते ॥ २९ ॥ सद्यः शक्रेशोथानाय्य भंक्त्वा निगडसंचयं । द्विधापि स्नेहदानेन तं सज्जांगमचीकरत् ॥ ३० ॥ ततः स सज्जीभूतांगो ऽनन्यसाधारणं धनुः । आदायान्हाय तां पापो विव्याध व्याधवन्मृगीं ॥ ३१ ॥ मूर्च्छामतुच्छामृच्छंती बाणघातेन तेन सा । उपत्यकायां न्यपत दिवो विद्युदिव द्युता ॥ ३२ ॥ नृपादयस्ततो लोकाः क्षण वैलक्ष्यलक्षिताः । धानुष्कतां स्तुवंतोस्य मूर्धानं दुधुवुर्मुहुः ॥ ३३ ॥ 15 k