ऐतरेय आरण्यक (ऋग्वेद - सायणभाष्य व हिन्दी व्याख्या)

अध्या०२ख०२(१०)] ऐतरेयारण्यकम् । १२१

स यदिमानि सर्वाणि भूतानि पादि तस्मा-
त्पदं तस्मात्पदमित्याचक्षत एतमेव सन्तम्, इति ।

पदशब्देन सुबन्ततिङन्तादिरूपः कस्यचिदर्थस्य वाचकः शब्दो विवक्षितः । तथैवार्थर्चस्य भागः पादशब्दाभिधेयोऽपि विवक्षितः । तदुभयमेष प्राण एव । यस्मा-त्सर्वाणि भूतान्यसौ प्राणः पादि स्वप्रवेशेन प्राप्तवांस्तस्मात्तन्महिमप्रतिपादकोऽर्धर्च-भागः शब्दविशेषस्तद्दृष्ट्या च पदशब्देनोच्यते ।

दशमं विधत्ते—

एष वा अक्षरमेष ह्येभ्यः सर्वेभ्यो भूतेभ्यः
क्षरति न चैनमतिक्षरन्ति स यदेभ्यः सर्वेभ्यो
भूतेभ्यः क्षरति न चैनमतिक्षरन्ति तस्माद्-
क्षरं तस्मादक्षरमित्याचक्षत एतमेव सन्तम्, इति ।

अकारादिरूपं यदक्षरं लोकप्रसिद्धं तदेष प्राण एव । यस्मादेष सर्वभूतानामनुष्ठा-तॄणामर्थे क्षरति क्षरणं फलप्रदानरूपं करोति । प्राणवदन्ये पुरुषा एनं नैवातिक्षरन्ति प्राणमविलङ्घ्य क्षरणे फलप्रदाने स्वयं न समर्थाः । अत एव च्छन्दोगा आमनन्ति — “ प्राणः प्राणाय ददाति ” [ छान्दो० ७ । १९ । १ ] इति । न खलु प्राणर-हितः शवदेहोऽन्यस्मै शवदेहाय यत्किंचिद्गवादिकं दातुं प्रभवति, अतोऽयं प्राणमति-लङ्घ्य क्षरणं नास्ति तस्य प्राणस्य वाचकं वर्णजातं तद्दृष्ट्या वाऽक्षरशब्देनोच्यते । तदेवं सर्वमन्त्रसर्वमहर्षिस्वरूपत्वं प्राणस्य ध्येयमिति तात्पर्यार्थः ।

तमिमं संक्षिप्य दर्शयति—

ता वा एताः सर्वा ऋचः सर्वे वेदाः सर्वे घोषा एकैव
व्याहृतिः प्राण एव प्राण ऋच इत्येव विद्यात्, इति ॥
इत्यैतरेयब्राह्मणारण्यककाण्डे द्वितीयारण्यके द्वितीयाध्याये
द्वितीयः खण्डः ॥ २ ॥ ( १० )

“ अग्निमीळे पुरोहितम् ” [ ऋ० सं० म० १ सू० १ ऋ० १ ] इत्यारभ्य “ यथा वः सुसहा सति ” [ ऋ० सं० म० १० सू० १९१ ऋ० ४ ] इत्यन्ताः समाम्नाता ऋचो याः सन्ति ता एताः सर्वा अप्येकैव व्याहृतिरेकशब्दात्मिकाः । तथो चर्ग्वेदयजुर्वेदादयो वेदाः सन्ति ये च घोषा झभघढादयो घोषयुक्ता वर्णाः सन्ति ते सर्व एकैव व्याहृतिः । कोऽसावेकः शब्द इति स उच्यते—प्राण एव प्राणशब्देनैव सर्वं शब्दजातं संगृहीतम् । प्राणशक्त्यैव सर्वेषामुच्चार्यमाणतया प्राणेऽ-

---

१ घ. ङ. 'था ऋग्वेद' । २ क. ख. ग. 'षसंयु' ।
१६