ऐतरेय आरण्यक (ऋग्वेद - सायणभाष्य व हिन्दी व्याख्या)

६४ श्रीमत्सायणाचार्यविरचितभाष्यसमेतम्— [१प्रथमारण्यके-

प्रकारान्तरेण न्यूनाधिकभावं प्रशंसति— ऊनातिरिक्तौ भवतोऽथो एकेन ह वै पुत्रेण सुपर्णस्योत्तरः पक्षो ज्यायांस्तस्मादे- कयर्चोत्तरः पक्षो भूयान्भवति, इति ।

लोके पक्षिण उत्तरपक्ष एकं पत्रमधिकं भवति, अतोऽत्राप्युत्तरः पक्ष एकयर्चाऽधिकः कर्तव्यः ।

"ता अस्य" [ ऋ० सं० म० ८ सू० ६९ ऋ० ३ ] इत्येवं विधत्ते— अथ सूददोहाः प्राणो वै सूददोहाः प्राणेन पर्वाणि संदधाति , इति ।

पक्षानन्तरं पुच्छभागस्यापेक्षितत्वात्पुच्छं विधत्ते— अथातः पुच्छं ता एकविंशतिर्द्विपदा भवन्त्येकविंश- तिर्हीमानि प्रत्यञ्चि सुपर्णस्य पत्राणि भवन्ति, इति ।

याः पुच्छभागरूपा ऋचस्ताः प्रत्येकं पादद्वयोपेता मिलित्वैकविंशतिसंख्याकाः । ताश्च पञ्चमे शौनकेन "इमा नुक्रम्" [ ऐ० आ० ५ अ० २ ख० २ ] इत्यादिनादाहृताः । "इमा नुक्रम्" [ ऋ० सं० म० १० सू० १५७ ऋ० १ ] इत्यस्मिन्सूक्ते पञ्चर्चः । "आ याहि वनसा सह" [ ऋ० सं० म० १ सू० १७२ ऋ० १ ] इत्यस्मिन्सूक्ते चतस्रः । ता एता नवसंख्याका द्विपदाः शाकल्यसंहितायामाम्नाताः । प्र व इन्द्रायेत्यादिका नवसंख्याका द्विपदाः शाखान्तरगताः । [ "एष ब्रह्मा" इति तिस्रः ] इत्येवमेकविंशतिः । लोकेऽपि पक्षिणः पुच्छे प्रत्यङ्मुखानि पत्राण्येकविंशतिर्भवन्ति, तस्मात्तावतीर्ऋचः शंसेत् ।

प्रकारान्तरेण संख्यां प्रशंसति— अथो एकविंशो वै स्तोमानां प्रतिष्ठा प्रतिष्ठा पुच्छं वयसाम् , इति ।

सामवेदप्रसिद्धास्त्रिवृत्पञ्चदशसप्तदशैकविंशनामका ये स्तोमा अग्निष्टोमनिष्पादकास्तेषां मध्य एकविंश एव प्रतिष्ठा समाप्तिहेतुः । पक्षिणां च पुच्छं प्रतिष्ठा, उत्पन्न(त न)वृक्षारोहणस्थित्याद्यावुपयुक्तत्वात् । अतः पुच्छस्यैकविंशतिसंख्या युक्ता ।

अत ऊर्ध्वम् "आधूर्वस्मै" [ ऋ० सं० म० ७ सू० ३४ ऋ० ४ ] इत्येतामन्यां द्विपदां विधत्ते— द्वाविंशीं शंसति प्रतिष्ठयोरैव तद्रूपं क्रियते तस्मा-

---

१ क. पक्ष्युत्त' ।