ऐतरेय आरण्यक (ऋग्वेद - सायणभाष्य व हिन्दी व्याख्या)

अध्या०५ख०३(१२)] ऐतरेयारण्यकम् । ७९

“ आ नः ” इत्यादिकं दशर्चं विश्वे(श्व)देवदेवताकं सूक्तं पठेत् । अस्मिन्सूक्ते नवर्चः शस्त्वा दशमीमवशेष्य तन्मध्ये विश्वे देवाः सोमस्य मत्सन्नित्यादीनि निवित्पदानि धीयन्ते प्रक्षिप्यन्ते तस्मादेतन्निविद्धानं तच्च मूलप्रकृतावग्निष्टोम एकाहे समुत्पन्नत्वादैकाहिकं सूक्तं पठेत् । अत एव रूपसमृद्धम् ।

अरिष्टशान्तिहेतुत्वेन सूक्तं प्रशंसति—

बहु वा एतस्मिन्नहनि किंच किंच वारणं क्रियते
शान्त्या एव शान्तिर्वै प्रतिष्ठैकाहः शान्त्यामेव
तत्प्रतिष्ठायामन्ततः प्रतितिष्ठन्ति प्रतितिष्ठति य
एवं वेद येषां चैवं विद्वानेतद्धोता शंसति, इति ।

पूर्ववद्व्याख्येयम् [ ऐ०आ० १ अ० १ ख० ३ ] ।

वैश्वदेवशस्त्रपर्यन्तं समाप्याग्निमारुतशस्त्रस्य प्रारम्भे पञ्चदशर्चं सूक्तं विधत्ते—

वैश्वानराय धिषणामृतावृध इत्याग्निमारुतस्य प्रतिप-
दन्तो वै धिषणाऽन्त एतदहरेतस्याह्नो रूपम् , इति ।

अत्र या धिषणा सा बुद्धिः श्रूयते । सेयमन्तो वै पर्यवस्थानभूमिरेव । सर्वस्य व्यवहारस्य बुद्धयधीनत्वात् । अन्त एतदहरित्यादि पूर्ववत् । [ऐ० आ० १ अ० १ ख० २]

सूक्तान्तरं दशर्चं मरुद्देवताकं विधत्ते—

प्र यज्यवो मरुतो भ्राजदृष्टय इति मारुतं समा-
नोदर्कं समानोदर्कं वा एतदहरेतस्याह्नो रूपम्, इति।

अस्मिन्नपि सूक्ते बहुष्वृक्षु—“ शुभं यातामनुरथा अवृत्सत ” इत्यस्यैव चतुर्थपादस्य पठितत्वात्समानोदर्कत्वम् । अन्यत्पूर्ववद्व्याख्येयम् ।

अथ सूक्तात्मिकामेकामृचं विधत्ते—

जातवेदसे सुनवाम सोममिति जातवेदस्यां पुर-
स्तात्सूक्तस्य शंसति स्वस्त्ययनं वै जातवेदस्या
स्वस्तितार्यै स्वस्त्ययनमेव तत्कुरुते, इति ।

जातवेदोनामिका देवता यस्या ऋचः सा जातवेदस्या तामृचं विधास्यमानस्य “ इमं स्तोमम् ” [ ऋ० सं० म० १ सू० ९४ ऋ० १ ] इत्यादिसूक्तस्य पुरस्ताच्छंसेत् । सा च स्वस्त्ययनं क्षेमप्राप्तिहेतुरतः स्वस्तितार्यै, क्षेमप्राप्तये समर्था । तत्तेनर्क्पाठेन क्षेमप्राप्तिमेव संपादयति ।

---

वैश्वानराय धि०—ऋ० सं० म० ३ सू० २ ऋ० १ । प्र यज्यवो०—ऋ० सं० म० १ सू० ८७ ऋ० १ । जातवेदसे०—ऋ० सं० म० १ सू० ९९ ऋ० १ ।