अणुभाष्य (महाप्रभु वल्लभाचार्य - शुद्धाद्वैत वेदान्त ब्रह्मसूत्र महाभाष्य प्रकाश टीका सहित)

साधनकक्षप्राप्तिबोधकमेकादशस्कन्धीयं भगवद्वाक्यं वरणलभ्यत्वबोधकश्रुत्यर्थनिर्णायकत्वादुप- न्यस्तम्, अतो न विचारस्याश्रौतत्वमित्यर्थः। एवं चात्र सर्वात्मभावोक्तिसन्दर्भे 'रामेण सार्ध' मित्यत्र 'मय्यनुरक्तचित्ता' इति भक्तविशेषणादिभ्योऽनुरागात्मा भगवददर्शने तीव्रवियोगा- धिप्रभृतिजनको विगाढभावः परमासक्तिरूपो य उक्तः, स सर्वात्मभावः शरणागतिकारणत्वे- नाभिप्रेतार्थत्वात्। वरणेत्यादि। वरण(लभ्य)लभ्यत्वं मध्यमपदलोपी समासः। उक्तवाराहवाक्यात्। तद्बोधकश्रुत्यर्थनिर्णायकत्वादित्यर्थः। ननु 'याहि सर्वात्मभावेने'ति वाक्ये सर्वात्मभावपदेनैकाद- शसर्वस्वकथनान्तर्गतेनैकेन कथं श्रुतीनां बह्वीनां सर्वात्मभावपरत्वम्, सर्वात्मभावपदस्य समासान्तरे- रण्यविधसर्वात्मभावपरत्वे प्रकृतसर्वात्मभावानुपोद्वलकत्वादित्याशङ्कायामेकादशद्वादशाध्यायसन्दर्भमाहुः एवं चेत्यादि। तथा च सर्वात्मभावोक्तिसन्दर्भे वर्तत इत्यदोषः। उपपाद्यांशमाहुः रामेणेति। अत्र समासनिश्चयोपि भविष्यति। परमासक्तिरूप इति। 'आसक्तिः प्रेम्णो भावकन्दलरूपादुत्तरं तादृशे प्रेम्णि तत्करणेन तदुत्कर्षावस्था रागादिरूपे'ति भक्तिवर्धिनीविवृतौ श्रीपुरुषोत्तमकृतायाम्। 'स्वविषये विविधमनोरथजनको भाव आसक्ति'रिति श्रीकल्याणरायाः। बद्धधीर्वा अत्र सन्दर्भ इति पदद्वये द्वादशा- ध्यायोक्तेः। अत्रातिव्याप्तिवारणाय परमेति। परमत्वं परज्ञानकरणत्वं अनुषङ्गत्वं वा 'अनु- षङ्गबद्धधिय' इति द्वादशाध्यायवाक्यात्। एवमपि परज्ञानकरणाक्षरज्ञानासक्तावति