दासबोध (समर्थ रामदास स्वामी - सम्पूर्ण २० दशक एवं २०० समास सटीक)

१४६ श्रीदासबोध. [ दशक तेथें धांवें तें बरळें¹ । जळ नव्हे मिथ्या सकळ । त्या पशूसि काय म्हणावें ॥ ५ ॥ रात्रीं स्वप्न देखिलें । बहुत द्रव्य सांडपलें । बहुत जनासि वेव्हारिलें । तें खरें कैसेनि ॥ ६ ॥ कुशल चितारी विचित्र । तेणें निर्माण केलें चित्र । देखतां उठे प्रीतिमात्र । परंतु तेथें मृत्तिका ॥ ७ ॥ नाना वनिता² हस्ती- घोडे । रात्रीं देखतां मन बुडे । दिवसा पाहतां कातडें । कंठाळवाणें ॥ ८ ॥ काष्ठी पाषाणी पुतळ्या । नाना प्रकारें निर्मिल्या । परम सुंदर वाटल्या । परंतु तेथें पाषाण ॥ ९ ॥ नाना गोपुरीं³ पुतळ्या असती । वक्रांगें वक्रदृष्टीं पाहाती । लाघव देखतां भरे वृत्ती । परंतु तेथें विभास⁴ ॥ १० ॥ खेळतां नेटकें दशावतारीं । तेथें येती सुंदर नारी । नेत्र मोडिती कळाकुसरीं । परी ते अवघे धटिंगण ॥ ११ ॥ सृष्टि बहुरंगी असत्य । बहुरूप्याचें हें कृत्य । तुज वाटे दृश्य सत्य । परी ही जाण अविद्या ॥ १२ ॥ मिथ्या साचासारिखें देखिलें । परी तें पाहिजे विचारिलें । दृष्टि तरळतां भासलें । तें साच कैसें मानावें ॥ १३ ॥ वरी पाहतां पालथें आकाश । उदकीं पाहतां उताणें आकाश । मध्यें चांदण्याचाहि प्रकाश । परी तें अवघें मिथ्या ॥ १४ ॥ नृपतीनें चितारी आणले । ज्याचे त्या ऐसे पुतळे केले । पाहतां तेचि ऐसें गमलें । परी तें अवघें मायिक ॥ १५ ॥ नेत्रीं कांहीं बाहुली नसे । जेव्हां जें पाहावें तेव्हां तें भासे । डोळां प्रतिबिंब दिसे । तें साच कैसेनी ॥ १६ ॥ जितुके बुडबुडे उठती । तितुक्यामध्यें रूपें दिसती । क्षणमध्यें फुटोन जाती । रूपें मिथ्या ॥ १७ ॥ लघुदर्पणें⁵ दोनी चारी हातीं । तितुकीं रूपें प्रति- बिंबती । परी तें मिथ्या अंतीं । एकचि मुख ॥ १८ ॥ नदीतीरीं भार⁶ जातां । दुसरा भार दिसे पालथा । कां पडसादाचां⁷ अवचिता । गजर उठे ॥ १९ ॥ वापी सरोवरांचें नीर । तेथें पशु पक्षी नर वानर । नाना पत्रें वृक्षविस्तार । दिसे दोहीं⁸ सर्वां ॥ २० ॥ एक शस्त्र झाडूं जातां । दोन दिसती तत्वतां । नाना तंतु टणत्कारितां । द्विधां⁹ भासती ॥ २१ ॥ कां ते दर्पणांचे ¹⁰मंदिरीं । बैसली सभा दिसे दुसरी । बहुत दीपांचिये हारीं । बहुत छाया दीसती ॥

---

१. भ्रमिष्ट. २. पडद्यावर काढलेला चित्र; स्त्रिया, हत्ती, घोडे इत्यादि. ३. देवालयांतील उंच उंच मजल्यांवर. ४. आभास. ५. लहान आरसे. ६. जमाव. ७. प्रतिशब्दाचा. ८. बाजूंस. ९. दोन. १०. आरसेमहालांत.