गान्धर्व तन्त्र (शैव-शाक्त आगम - मन्त्र-रहस्य, यन्त्र एवं देवतोपासना सटीक)

१६२ गन्धर्वतन्त्रे । तिन्तिडीखण्डसंयुक्तं भक्तियुक्तो निवेद्य च ॥ ४१ ॥ ज्योतिष्टोमफलं लब्ध्वा देवीलोकमवाप्नुयात् । नानाविधानि पेयानि व्यञ्जनानि बहून्यपि ॥ ४२ ॥ क्षीरादीन्यथ गव्यानि माहिषाणि च सर्वशः आमिक्षां परमेशान्यै दधि चापि सशर्करम् ॥ ४३ ॥ पायसं शर्करापूपं कपिलाघृतसंयुतम् । पक्वान्नमतिमिष्टं च सिताकर्पूरसाधितम् ॥ ४४ ॥ शर्करालोलितान् कृत्वा वटकान् कुङ्कुमारुणान् । सशर्करं पक्वदुग्धं कदल्यादिफलान्वितम् ॥ ४५ ॥ सितोपदेशं मद्यं च स्वर्णपात्रे निवेदयेत् । अथवा रौप्यपात्रे च ताम्रपात्रेऽथवा पुनः ॥ ४६ ॥ अभावात् पद्मपत्रे वा अन्यथा नरकं व्रजेत् । आममन्नं महादेव्यै नैव दद्यात् कदाचन ॥ ४७ ॥ मन्त्रकालाविशुद्धानि नैवेद्यानि कदाचन देवेभ्यो नोपयुञ्जीत[गुरोर्वामे?पुरो वा स्व]हितेरतः॥ ४८॥ सितासंमिश्रितां दत्त्वा सुरां मधुसमन्विताम् । देवीलोके चिरं स्थित्वा कैवल्यं मुक्तिमाप्नुयात् ॥ ४६॥ आमिक्षया समं दत्त्वा सलिलं नारिकेलजम् । क्षीरा[द्य?ज्य]मधुकर्पूरसितादधिसमन्वितम् ॥ ५० ॥ त्रिजातत्रिकटूनां च लवङ्गेन द्वयोरपि । तथान्येषां च वस्तूनां चूर्णैर्गन्धवतीं शिवे ॥ ५१ ॥ साधयित्वा प्रकारेण वासि(त?तां) गन्धरेणुभिः ।