हम्मीर महाकाव्यम् (रणथम्भौर चौहान वीरगाथा एवं इतिहास)

३४ श्रीहम्मीरमहाकाव्ये [ सर्गः अंतर्दुष्टो मुखे मिष्टः शकेंद्रोभ्येत्य सन्मुखं । महेन महतानैषी दंतःपुरि नरेश्वरं ॥ १०२ ॥ प्रियालपनसारखं वनंवद्दर्शयन्मुहुः । चिरं चकार चेतोस्य चित्रप्रचयचुंबितं ॥ १०३ ॥ अन्येद्युर्विषयोगेन शकान्तृपममीमरत् । काप्यकृत्यं प्रकुर्वंतः पापा मुह्यंति हंत किं ॥ १०४ ॥ हतेत्रान्यच्छक्रो बोधि जितमेवाशु राजकं । मूले छिन्ने हि सुग्राहं फलागुच्चैस्तरोरपि ॥ १०५ ॥ ततो वाग्भटभूपाल-सूर्येण परिवर्जितं । रणस्तंभपुरव्योम व्यानशे शकतारकैः ॥ १०६ ॥ शकप्रेरणयेहापि जिघांसुं मालवेश्वरं । विज्ञाय वाग्भटो हत्वा ललौ तद्राज्यमूर्जितं ॥ १०७ ॥ शकातंकपरित्रस्तै र्बहुजैः शरणागतैः । तद्राज्यं प्राज्यलीलाभृ दवर्धिष्ट दिने दिने ॥ १०८ ॥ शके जल्लालदीनेय षर्प्परैरभिषेणिते ॥ वाग्भटोप्यमिलत्सैन्यं रणस्तंभांधिधीर्षया ॥ १०९ ॥ पुंनागसंगसुभगाः प्रक्षरन्मदनिर्झराः । जंगमावनिभृल्लीलां कलयांचक्रिरे द्विपाः ॥ ११० ॥ खुरोत्खातरजःपुंजै र्विश्वमप्येकरूपतां । नयंतो वाजिनां व्यूहा रेजिरेऽद्वैतवादिवत् ॥ १११ ॥ संचरद्रथचक्राणां दिशां कूलंकषैः स्वनैः । शब्दाद्वैतमयीवासी दखिलाप्यब्धिमेखला ॥ ११२ ॥ धृतिहेतिततिस्फीत-द्युतियोतितदिङ्मुखाः । बभुः पदातयो द्वेधा-प्यरिप्राणापहारिणः ॥ ११३ ॥ चलद्दलभरैर्भोगि-विभुना दुर्धरां धरां । सृजन्नधो रणस्तंभं शिविरं संन्यवेशयत् ॥ ११४ ॥