कबीरपंथी शब्दावली

(५३८)

कवीरपंथी-

काम क्रोध रहित गुरु मेरा । पाप पुण्यका करत निवेरा ॥ काम क्रोध लोभ गुरु जाना । तो शिष जानहु तीन समाना ॥ यही दृष्टिसे गुरुको सेवै । तब तन मन धन गुरुको देवै ॥ तनकरि टहल करै गुरु सेवा । सौ शिष लहै सुकतिको भेवा ॥ बचन उचारे पुढुप सम बानी । द्रव्य लगावै गुरुहित जानी ॥ ऊँच नीच सबही सुनि लीजै । कवीर बचन प्रमान करीजै ॥ मोहिँ और कछू नहिँ चाहिये । गुरु भावना गुरु हिय लहिये ॥ दोहा-सात द्रौप नौ खण्डमें, औ इकीस ब्रह्मंड । सतगुरु विना न बाचिहौ, काल बडो परचंड ॥

रमैनी २१-यही भाव भक्तिका लक्षण कहिये । गुरुके भाव बिन भवजल बहिये ॥ जिन बातनसे गुरु दुख पावे । तिन बातनको दूर बहावे ॥ वेद पुराण सबै मिलि गावै । नेमी धर्मी चौरासिन जावै ॥ अष्ट अंगसो दंड परनामा । संध्या प्रात करै निषकामा ॥ गुरुको शिष ऐसे नहिँ मानै । तीन ताप जर चारो खानै ॥ जोगी जती तप आसरमा । बिनु गुरु कोउ न जानै मरमा ॥

गुरुचरणोदक माहात्म्य ।

कोटिक तीरथ सब कर आवै । गुरु चरणाफल तुरतहि पावै ॥ चरनामृत कदाचित पावै । चौरासी गत लोक सिधावै ॥ कोटिक जप तप करै करावै । वेद पुराण सबै मिलि गावै ॥ गुरुपद रज मस्तक पर देवै । सो फल तत्कालहि लेवै ॥

दोहा-गुरु चरणोदक अनन्त फल, हमते कही न जाय । मनकी पुरवै कामना, लेवे चित्त लगाय ॥ सतगुरु समान को हितू, अन्तर करो विचार । कागा सो हंसा करै, दरसावै ततसार ॥ गुरु महिमा ग्रंथ यह, कहै कवीर समझाय । पाप ताप सबही हुरै, अमर लोक लै जाय ॥

इति गुरु महिमाकी रमैनी ।