कर्पूरमञ्जरी (महाकवि राजशेखर - प्राकृत सट्टक एवं सान्वय हिन्दी व्याख्या)

१२० कर्पूरमञ्जरी राज्ञी—अज्जउत्त ! एसो उवज्झाओ अज्जकविंजलओ चिट्ठदि । ता कीरदु अग्गिआरिअं । विदूषकः—एस सज्जो म्हि । भो वअस्स ! उत्तरीए गंठिं दाइस्सं दाव । हत्थेण हत्थं गेण्ह कप्पूरमंजरीए । राज्ञी—( सचमत्कारम् । ) कुदो कप्पूरमंजरी ! भैरवानन्दः—( तं तस्या भावमुपलभ्य विदूषकं प्रति । ) तुमं सुट्ठुतरं मुद्धो सि । जदो कप्पूरमंजरीए घणसारमंजरि त्ति णामंतरं जाणासि । राजा—( करमादाय । ) जे कंटआ तिउसमुद्धफलेसु होंति जे केअईकुसुमगब्भदलावलीसु । फंसेण णूणमिह मज्झ ¹सरीरदिण्णा ते सुंदरीअ बहला पुल²अंकुरिल्ला ॥ २० ॥

राज्ञी — आर्यपुत्र ! एष उपाध्याय आर्यकपिंजलस्तिष्ठति । तत्करोत्वग्न्याचार्यकम् । विदूषकः— एष सज्जोऽस्मि । भो वयस्य ! उत्तरीये ग्रन्थिं दास्यामि तावत् हस्तेन हस्तं गृहाण कर्पूरमञ्जर्याः । राज्ञी— कुतः कर्पूरमञ्जरी ? भैरवानन्दः— त्वं सुष्ठुतरं भ्रान्तोऽसि । यतः कर्पूरमञ्जर्या घनसारमञ्जरीति नामान्तरं जानासि । राजा— ये कण्टकास्त्रपुसमुग्धफलानां सन्ति ये केतकीकुसुमगर्भदलावलौषु । स्पर्शेन नूनमिद मम शरीरस्य ते सुन्दर्या बहलाः पुलकाङ्कुराः ॥

1 'शरीरभरस' इति टीकापाठः । 2 '"अंकुराओ' इति दीक्षितः पाठः ।