नागानन्दम् (सम्राट हर्षवर्धन - संस्कृत मूल एवं हिन्दी व्याख्या)

( ६२ ) [मित्रावसुः निष्क्रान्तः] नायिका—(सास्रमात्मानं पश्यन्ती, आत्मगतम् ) किं मम एदिणा दोब्भग्गकलङ्कमइलेण अच्चंतदुक्खभाइणा किं ममैतेन दौर्भाग्यकलङ्कमलिनेन अत्यन्तदुःखभागिनाऽ अज्जवि सरीरेण धारिदेण ? त इध ज्जेव असोअ- द्यापि शरीरेण धारितेन ? तदिहैवाऽशोक- पाअव्वे इमाए अदिमुत्तलदाए उव्वंधिअ अत्ताणं वावादिस्सं। पादपेऽनयाऽतिमुक्तलतयोद्बध्यात्मानं व्यापायिष्यामि । ता एव्वं दाव। (प्रकाशं विलक्षस्मितेन) हज्जे ! पेक्ख तदेवं तावत् । हञ्जे ! प्रेक्षस्व दाव मित्तावसु दूरं गदो ण वेत्ति जेण अहम्पि इदो तावत् , मित्रावसुर्दूरं गतो न वेति, येनाहमपि इतो गमिस्सं । गमिष्यामि । चेटी—(कतिचित्पदानि गत्वा, अवलोक्यात्मगतम् ) अण्णारिसं से हिअअं पेक्खामि, ता ण गमिस्सं । २५ अन्यादृशमस्या हृदयं प्रेक्षे। तन्न गमिष्यामि। ज्जेव ओवारिदा पेक्खामि किं एसा पडिवज्जदि त्ति । इहैवाऽपवारिता प्रेक्षे किमेषा प्रतिपद्यत इति। [इति स्थिता] नायिका-[दिशोऽवलोक्य पाशं गृहीत्वा सास्रम् ] भअवदि गोरि ! इध तुए ण किदो पसादो, भगवति गौरि ! इह त्वया न कृतः प्रसादः ;