नागानन्दम् (सम्राट हर्षवर्धन - संस्कृत मूल एवं हिन्दी व्याख्या)

( ११६ ) विदूषकः-दासिपुत्ता ! मत्तवालआ ! कुदो एत्थ णोमालिआ? दास्याःपुत्र ! मत्तवालक¹ ! कुतोऽत्र नवमालिका ? चेटी-(निरूप्य, सस्मितम्) कथं णं ति करिअ मदपरवसेण कथं नामिति कृत्वा मदपरवशेन सेहरएण अज्जो अत्तेओ पसादीअदि ? ता जाव अलीअं शेखरकेणार्यात्रेयः प्रसाद्यते ? तद्यावदलीकं² कोवं करिअ दुवेत्ति एदे परिहसिंसं । कोपं कृत्वा द्वावप्येतौ परिहसिष्यामि । चेटः-(चेटीं दृष्ट्वा, शेखरकं हस्तेन चालयन्) भट्टा ! मुञ्च एदं । णा भोदि एसा णोमालिआ । एसा भर्तः ! मुञ्च एतत् । न भवत्येषा नवमालिका । एषा उण रोसारुत्तेहिं लोअणेहिं पेक्खंती आगदा । ³पुनरोषारक्ताभ्यां लोचनाभ्यां प्रेक्षमाणागता । चेटी-(उपसृत्य) सेहरअ ! का उण एसा पसादीअदि ? शेखरक ! का पुनरेषा प्रसाद्यते ? विदूषकः-(अवगुण्ठनमपनीय) अहं मन्दभाअधेआए पुत्तो । अहं मन्दभागधेयायाः पुत्रः । चिटः-(विदूषकं निरूप्य) अरे कविलमंकडा ! तुमंपि मं सेहरअं अरे कपिल्मर्कट ! त्वमपि मां शेखरकं पदारेशि ? अरे चेडा ! गेण्ह एदं । जाव णोमालिअं प्रतारयसि ? अरे चेट ! गृहाणैनं, यावन्नवमालिकां प्रसादेमि । प्रसादयामि ।