ऋभु गीता (शिव रहस्य - निदिध्यासन व अद्वैत बोध)

गुरुरेव शिवः साक्षात् गुरुरेव शिवः स्वयं ।
शिवे रुष्टे गुरुस्त्राता गुरौ रुष्टे न कश्चन ॥ ४५.१४॥

एतद्ग्रन्थपदाभ्यासे श्रद्धा वै कारणं परं ।
अश्रद्दधानः पुरुषो नैतल्लेशमिहार्हति ॥ ४५.१५॥

श्रद्धैव परमं श्रेयो जीवब्रह्मैक्यकारणं ।
अस्ति ब्रह्मेति च श्रुत्वा भावयेन् सन्त एव हि ॥ ४५.१६॥

शिवप्रसादहीनो यो नैतद्ग्रन्थार्थविद्भवेत् ।
भावग्राह्योऽयमात्त्मायं पर एकः शिवो ध्रुवः ॥ ४५.१७॥

सर्वमन्यत् परित्यज्य ध्यायीतेशानमव्ययं ।
शिवज्ञानमिदं शुद्धं द्वैताद्वैतविनाशनं ॥ ४५.१८॥

अन्येषु च पुराणेषु इतिहासेषु न क्वचित् ।
एतादृशं शिवज्ञानं श्रुतिसारमहोदयं ॥ ४५.१९॥

उक्तं साक्षाच्छिवेनैतद् योगसांख्यविवर्जितं ।
भावनामात्रसुलभं भक्तिगम्यमनामयं ॥ ४५.२०॥

महानन्दप्रदं साक्षात् प्रसादेनैव लभ्यते ।
तस्यैते कथिता ह्यर्थाः प्रकाशन्ते महात्मनः ॥ ४५.२१॥

एतद्ग्रन्थं गुरोः श्रुत्वा न पूजां कुरुते यदि ।
श्वानयोनिशतं प्राप्य चण्डालः कोटिजन्मसु ॥ ४५.२२॥

एतद्ग्रन्थस्य माहात्म्यं न यजन्तीश्वरं हृदा ।
स सूकरो भवत्येव सहस्रपरिवत्सरान् ॥ ४५.२३॥

एतद्ग्रन्थार्थवक्तारमभ्यसूयेत यो द्विजः ।
अनेकब्रह्मकल्पं च विष्ठायां जायते क्रिमिः ॥ ४५.२४॥

एतद्ग्रन्थार्थविद्ध्योऽसौ ब्रह्म भवति स्वयं ।
किं पुनर्बहुनोक्तेन ज्ञानमेतद्विमुक्तिदं ॥ ४५.२५॥

यस्त्वेतच्छृणुयाच्छिवोदिमहावेदान्ताम्बुधि (?)
वीचिजातपुण्यं नापेक्षत्यनिशं न चाब्जकल्पैः ।
शब्दानां निखिलो रसो हि स शिवः किं वा तुषाद्रि
परिखण्डनतो भवेत् स्यात् तण्डुलोऽपि स मृषा भवमोहजालं ॥ ४५.२६॥

तद्वत् सर्वमशास्त्रमित्येव हि सत्यं
द्वैतोत्थं परिहाय वाक्यजालं ।