समराङ्गणसूत्रधार (महाराज भोज - वास्तु, स्थापत्य एवं यंत्र शास्त्र)

मेर्त्रादिविंशिका नाम सप्तपञ्चाशोऽध्यायः । ३७१ मध्ये तु मूलमञ्जर्याः कुर्वीत शिखरत्रयम् । सुरेखं सुप्रसन्नं च सर्वदेशिविभूषितम् ॥ षट्पञ्चाशं (?) भवेदस्मिन्नण्डकानां शतद्वयम् । एवं श्रेष्ठोऽयमाख्यातः प्रासादोऽण्डकमानतः ॥ सप्त( शत )मेकान्नसतत्या युतं स्यान्मध्यमे पुनः । एकोत्तरं शतं (तं ) प्राहुरण्डकानां कनीयसाम( सि ) ॥ मन्दारकुसुमाकाराण्या(ण्येता)नि सुरसुन्दरे । कुर्याद् ( य ) एनं प्रासादमीदृशं सुरसुन्दरम् ॥ स वैरिञ्चं (यु) गशतं सूर्यलोके महीयते । सुरसुन्दरः ॥ नन्द्यावर्तमथ ब्रूमः प्रासादं नृपवृद्धिदम् ॥ भूषितं मना(नाग)कन्याभिर्वल्लभं पृथिवीभुजाम् । चतुरश्रीकृते क्षेत्रे दशधा प्रविभाजिते ॥ पदद्वयमिदं यन्त्र नादाय(?) ब्रह्मणः पदात् । वृत्तं समालिखेद् गर्भा वस्मैलं च तुलं(?) भवेत् ॥ भागेन च तुलो(?) भित्तिर्भागेन स्याद् भ्रमन्तिका । भागेन बाह्यभित्तिः स्यात् पदपञ्चकवर्जिता ॥ कन्दे वि(द्वि)भागं कुर्वीत पुष्पशेखरकं ततः । द्विपदा बाह्यतः कर्णा विधातव्यास्तु वर्तुलाः ॥ यथागात्रं विधातव्याः स्वस्तिकाकृतयश्च ते । चत्वारो रथिका(कन्दो कोणे कर्णे ?) चतुष्टयम् ॥ पञ्चभागायतं भद्रं सार्धभागविनिर्गमम् । भद्रान्तपातिनी कुर्यात् प + ङ्गे पदसंमिते ॥ शेषं भद्रं तु कर्तव्यं विस्तारेण त्रिभागिकम् । भागस्यार्धेन विस्तीर्णं तथा भागप्रवेशकम् ॥ १ 'यलादादाय' इति स्यात् ।