सुश्रुत संहिता
Sushruta Samhita
महर्षि सुश्रुत (व्याख्याकार: अत्रिदेव गुप्त) द्वारा
स्रोत: मोतीलाल बनारसीदास - अत्रिदेव गुप्त कृत हिन्दी व्याख्या · मोतीलाल बनारसीदास, वाराणसी (उद्गम)
पृष्ठ 57, कुल 872 में से
संदर्भ में पढ़ेंअ० २ ] २
सूत्रस्थानम्
भवति चात्र—
बीजं चिकित्सितस्यैतत् समासेन प्रकीर्तितम् ।
सर्विशमध्यायशतमस्य व्याख्या भविष्यति ॥२६॥
इस विषय में श्लोक है—
चिकित्सा शास्त्र का यह बीज संक्षेप में कहा है । इस संक्षेप में कहे हुए विषय की व्याख्या एक सौ बीस अध्याय में की जायगी ॥२६॥
तच्च सर्विशमध्यायशतं पञ्चसु स्थानेषु । तत्र सूत्र-निदानशारीरचिकित्सितकल्पेष्वर्थवशात् संविभज्योत्तरे तन्त्रे शेषान्तर्थात् बद्ध्यामः ॥४०॥
ये एक सौ बीस अध्याय पाँच स्थानों में विभक्त हैं । यथा-सूत्रस्थान, निदानस्थान, शारीरस्थान, चिकित्सास्थान और कल्पस्थान । प्रयोजन वश इन एक सौ बीस अध्यायों को पाँच स्थानों में विभक्त करके, शेष विषय की उत्तरतन्त्र में व्याख्या करेंगे१ ।
भवति चात्र—
स्वयम्भुवा प्रोक्तमिदं सनातनं
पठेद्भिः यः काशिपतिप्रकाशितम् ।
स पुण्यकर्मा मुनि पूजितो नृपे
रसुक्षये शक्रसलोकतां व्रजेत् ॥४१॥
कहा भी है—इस विषय में श्लोक है—
ब्रह्मा से कहे हुए और काशिपति से प्रकाशित किये इस सनातन शास्त्र का पृथ्वी पर जो पुरुष अभ्यास करता है, वह पुण्यकर्माशाली पुरुष पृथ्वी पर तो राजाओं से सम्मानित होता है, और मरने पर इन्द्र के समान लोक को अर्थात् स्वर्ग को पाता है । ( इस शास्त्र से ऐहलौकिक और पारलौकिक दोनों ही प्रकार का सुख मिलता है ) ॥४१॥
इति सुश्रुतसंहितायां सूत्रस्थाने वेदोत्पत्तिनाम प्रथमोऽध्यायः ॥१॥
द्वितीयोऽध्यायः
अथातः शिष्योपनयनीयमध्यायं व्याख्यास्यामः ॥१॥
यथोवाच भगवान् धन्वन्तरिः ॥२॥
पिछले अध्याय में इस शास्त्र के अध्ययन के ऐहिक तथा
दर्शन-कालः क्रियाकालः ।”
इसी प्रकार—
(२) नान्यः कालः क्रियातोऽस्ति, क्रिया नान्याऽथैवाप्यथात् ।
प्राधान्यात् पुरुषस्यात्र ततो व्याधितुष्टयम् ॥ क्रियाविशिष्टः कालो वा, कालो वा तच्चतुष्टयम् ॥ इसलिये ये चार ही हैं, पाँच नहीं ।
१ जैसा कि कहा है—“अधिकृत्य कृतं यस्मात् तन्त्रमेतदुपद्रवान्”—अर्थात् शल्य शास्त्र के व्रण आदि में होनेवाले उपद्रवों के लिये इस उत्तरतन्त्र को कहा है ।
पारलौकिक फल को बताकर अब अध्ययन विधि को बताने के लिए ‘शिष्योपनयनीय’ नामक अध्याय का अवतरण करते हैं । जैसा कि भगवान् धन्वन्तरि ने सुश्रुत के लिये कहा था१ ॥१-२॥
ब्राह्मणक्षत्रियवश्यानामन्यतममन्वयवयःशीलऔर्यौश-चाचारविनयशक्तिबलमेधाधृतिस्मृतिमतिप्रतिपत्तियुक्ततनुजिह्वाघटन्ताग्रभृजुवक्राक्षिनासं प्रसन्नचित्तवाक्चोष्टकलेशसहं च भिषक् शिष्यमुपनयेत् ; अतो विपरीतगुणं नोपनयेत् ॥३॥
जिस प्रकार के शिष्य का उपनयन करना चाहिये वह कहते हैं—
ब्राह्मण, क्षत्रिय, वैश्य में से किसी एक जाति के, शुद्ध वंश में अथवा आयुर्वेद पढ़नेवाले कुल में उत्पन्न बालक या तरुण अवस्थावाले, शील-शूरता पवित्रता कुल तथा, देश के व्यवहार को जाननेवाले, नम्रता, उत्साह-शक्ति, बल, मेधा, स्मृति ( स्मरण ), मति, प्रतिपत्ति ( उत्तमसूक्ष्म युक्त ), पतली जिह्वा, पतले ओठ, पतले दाँतों के अग्रभागवाले, सरल मुख-नासिका-आँखोंवाले, प्रसन्नचित्त, मधुरवाणी, सुन्दर चेष्टा-वाले और कष्ट को सहन करनेवाले शिष्य का वैध उपनयन करे । इन उपरोक्त गुणों से विपरीत गुणवाले शिष्य का उपनयन नहीं करना चाहिये । ( अकुलीन को पढ़ाने का निषेध है । यथा-अकुलीनं त्यजेत् शिष्यम् । वियोनि म्लेच्छजातिं च )
उपनयनीय तु ब्राह्मणं प्रशस्तेषु तिथिकरणमुहूर्तनदात्रेषु प्रशस्तायां दिशि शुचौ समे देशे चतुर्हस्तं चतुरस्रं स्थडिलमुपलिप्य गोमयेन, दभैः संस्तौर्यं, रत्नपुष्पलाजभक्तैर्व्रताः पूजयित्वा विप्रान् भिषजश्च, तत्रोल्लिख्याभ्युद्वय च दक्षिणतो ब्रह्मणं स्थापयित्वाऽग्नितुमुपसमाधाय, खदिरपलाशदेवदारुबिल्वानां समिद्धिश्चतुर्णां वा क्षीरिबुद्धानां ( न्यमोधोढुम्बराश्चथमधूकानां ) दधिमधुघृताक्ताभिर्दोर्वाहौमिकेन विधिना सप्रणवाभिर्साह्याहूतिभिः स्तुवेण-ज्याहुतीर्जुह्यात्, ततः प्रतिदैवतमूर्धीश्च स्वाहाकारं कुर्यात्, शिष्यमपि कारयेत् ॥४॥
उपनयन विधि—
उपनयन के योग्य ब्राह्मण शिष्य को उपनयन देने के लिये वैद्यप्रशस्त तिथि, प्रशस्त करण, प्रशस्त मुहूर्त, प्रशस्त नक्षत्र में, प्रशस्त दिशा में ( प्राची या उत्तर दिशा ), पवित्र, समान स्थान में चार हाथ बराबर, लम्बा-चौड़ा, चारकोणवाले स्थान
१ उपनयन हो चुकने पर भी आयुर्वेद शास्त्र को पढ़ने के लिये फिर उपनयन दिया जाता है । क्योंकि उपनयन का अर्थ—शिष्य का गुरु के समीप आना है । इस विधि से शिष्य गुरु के नजदीक आता है । इसी कारण से गुरु-शिष्य मिलकर परस्पर प्रतिज्ञायें करते हैं ।