तैत्तिरीय आरण्यक (कृष्ण यजुर्वेद - सायणभाष्य व हिन्दी अनुवाद)

१ प्रपाठके २२ अनुवाकः । १३३

^{(७)}यो॑ऽपामा॒यत॑नं॒ वेद॑ । आ॒यत॑नवान् भव॑ति । प॒र्जन्यो॒ वा अ॒पामा॒यत॑नं । आ॒यत॑नवान् भव॑ति । यः प॒र्जन्य॑स्या॒यत॑नं॒ वेद॑ । आ॒यत॑नवान् भव॑ति । आपो॒ वै प॒र्जन्य॑स्या॒यत॑नं । आ॒यत॑नवान् भव॑ति । य ए॒वं वेद॑^{(७)} । ^{(८)}यो॑ऽपामा॒यत॑नं॒ वेद॑ ॥ ६ ॥

आ॒यत॑नवान् भव॑ति । सं॒व॒त्स॒रो वा अ॒पामा॒यत॑नं । आ॒यत॑नवान् भव॑ति । यः सं॑वत्स॒रस्या॒यत॑नं॒ वेद॑ । आ॒यत॑नवान् भव॑ति । आपो॒ वै सं॑वत्स॒रस्या॒यत॑नं । आ॒यत॑नवान् भव॑ति । य ए॒वं वेद॑^{(८)} । ^{(९)}योऽप्सु नावं॒ प्रति॑ष्ठितां॒ वेद॑ । प्रत्ये॒व ति॑ष्ठति ॥ ७ ॥

---

अथाष्टमीमाह। ^{(८)}“योपामायतनं वेद ॰ य एवं वेद”^{(८)} इति। वर्षर्त्तुद्वारा संवत्सरस्य जलाधारत्वं ॥

अथ नवमीमाह। ^{(९)}“योप्सुनावं ॰ तदेषाभ्यनूक्ता”^{(९)} इति। ‘यः’ पुमान्, ‘अप्सु’, ‘प्रतिष्ठितां’ स्थैर्येणावस्थितां, ‘नावं’, ‘वेद’। स स्वयं लोके प्रतिष्ठायुक्तो भवति। कासौ प्रतिष्ठिता नौरिति सेयमुच्यते। ‘इमे वै’ दृश्यमाना एव, भूरादयः ‘लोकाः’, ‘अप्सु’, स्थैर्येणावस्थिताः नौस्थानीयाः। अतः सर्वलोकाधारभूता आप इति वेदनेन प्रतिष्ठिताप्रा-