तैत्तिरीय आरण्यक (कृष्ण यजुर्वेद - सायणभाष्य व हिन्दी अनुवाद)

१ प्रपाठके ३१ अनुवाकः । १८७

धीत् । मयि॒ स्वाहा॑^(१४) । ^{(१५)}रा॒जा॒धि॒रा॒जाय॑ प्रसह्य सा॒हिने॑ । नमो॑ व॒यं वै॑श्रव॒णाय॑ कुर्महे । स मे॒ कामान्॒ काम॒कामा॑य॒ मह्य॑म् । कामे॑श्व॒रो वै॑श्रव॒णो द॑दातु । कु॒- बे॒राय॑ वैश्रव॒णाय॑ । म॒हा॒रा॒जाय॒ नमः॑ । के॒तवो॑ अ॒रु- णास॑श्च ॥ ऋ॒षयो॑ वा॒तर॑शनाः । प्र॒ति॒ष्ठाँ शत॑धा॒हि । स॒माहि॑तासो स॒हस्र॑धार्यसं । शि॒वानः॑ श॒न्त॑मा भवन्तु । दि॒व्या आप॒ ओष॑धयः । सु॒मृ॒डी॒का सर॑स्वति । मा ते॒ व्योम॒ संदृ॑शि^(१५) ॥ ६ ॥

व्योमसंदृशि”^(१५) इति । राज्ञां सर्वेषामधिकत्वेन यो राज्य- स्वामी सोऽयं ‘राजाधिराजः’, तस्मै, बलात्कारेण सर्वेषां लाभानां योऽभिभविता प्रतिबन्धकः स ‘प्रसह्यसाही’, तस्मै, ‘वैश्रवणाय’, ‘वयं’ यजमानाः, ‘नमस्कुर्महे’ । ‘कामेश्वरः’ सर्वेषां कामानां स्वामी, स ‘वैश्रवणः’, ‘कामकामाय’ बलभोगार्थिने, ‘मह्यं’, ‘मे कामान्’ मदपेचितान् सर्वान् भोगान्, ‘ददातु’ । कुबेररू- पाय ‘महाराजाय वैश्रवणाय’, ‘नमः’, अस्तु । केतव इत्या- दिकं पूर्वमेव व्याख्यातं । अस्य च वैश्रवणयज्ञस्यारुणकेतुकान्तः प्रयोगे बहिश्च स्वातन्त्र्येण प्रयोग इत्युभयप्रकारो विद्यते । तच्च सर्वाहुतिहोमान्ते बौधायनेन दर्शितं । वैश्रवणयज्ञो ब्राह्म- णेन व्याख्यातोऽन्नकामस्य सर्वकामस्य वा पर्वणि पर्वणि वैश्रवण- यज्ञः । सोत्तरवेदिषु क्रतुषु चिन्वीतेति यथा ब्राह्मणमित्यादि ॥ z 2