तैत्तिरीय आरण्यक (कृष्ण यजुर्वेद - सायणभाष्य व हिन्दी अनुवाद)

२ प्रपाठके ५ अनुवाकः। २१५

नि॒म्रुक्च॒ सर्वं॑ पा॒पꣳ स॒मूह॑तां^(११)। (१२)यो न॑: स॒पत्नॊ॒ यो॑ रणे॑ मर्त्तो॑ऽभि॒दास॑ति दे॒वाः। इ॒ध्मस्ये॑व प्र॒क्षाय॑तो॒ मा तस्योच्छे॑षि॒ किञ्चन॑^(१२)। (१३)यो मां द्वेष्टि॑ जातवेदो॒ यं

हतां”(११) इति। ‘अशपतः’ अनाक्रोशतः, ‘यः’ शत्रुः, ‘शपात्’ शपति, अधिविक्षिपति, ‘यश्च’ अन्यः शत्रुः, ‘शपतः’ अधिविक्षि- पतः, ‘नः’ अस्मान्, ‘शपात्’ प्रत्यधिक्षिपति, ‘तस्मै’ तदर्थं तस्मि- न्नवस्थापयितुं, ‘उषाश्च निम्रुक्च’ उदयास्तमयदेवौ,* अहो- रात्रदेवौ वा, ‘सर्वं पापं’, अस्मदोषं ‘समूहतां’ सङ्गतं कृत्वा तस्मिन्नेवास्थापयतां ॥

अथ द्वादशीमाह। (१२)“यो नः ० किञ्चन”(१२) इति। हे ‘देवाः’, ‘यः’ ‘मर्त्तः’ मनुष्यः, अस्माकं ‘सपत्नः’ शत्रुः सन्, अनर्थं चिन्तयति ‘यः’, च अस्माभिः सह ‘रणे’ युद्धकारी सन्, ‘अभिदासति’ उपक्षपयति† ‘तस्य’ उभयविधस्य, सम्बन्धि ‘किञ्चन’ धनादिकं‡ ‘मोच्छेषि’ अवशिष्टं मा कुरुत, किन्तु सर्वं विनाशयत। यथा ‘प्रक्षायतः’ प्रकर्षेण क्षीयमा- णस्य, दह्यमानस्य, ‘इध्मस्य’ काष्ठस्य, न कोऽप्यंशोऽवशिष्यते तद्वत्॥

अथ त्रयोदशीमाह। (१३)“यो मां द्वेष्टि ० द्वेष्मि ये च

* उदयास्तमयदलौ इति तै० पाठः
† उपक्षयति इति तै० पाठः।
‡ सदनादिकं इति तै० पाठः।