तैत्तिरीय आरण्यक (कृष्ण यजुर्वेद - सायणभाष्य व हिन्दी अनुवाद)

२१४ तैत्तिरीये आरण्यके

प्रणु॑दा न॒: सपत्नान्॑$^{(८)}$। $^{(९)}$अग्ने॒ यो नो॑ऽभि॒तो जनो॒ वृको॒ वारे॑ जिघाꣳ॑सति । स्ताꣳस्त्वं वृ॑त्रहञ्ज॒हि वस्व॒स्मभ्य॒माभ॑र$^{(९)}$। $^{(१०)}$अग्ने॒ यो नो॑ऽभिदास॑ति समा॒नो यश्च॒ निष्ट्य॑: । तं व॒यꣳ स॒मिधं॑ कृ॒त्वा तुभ्य॑मग्नेऽपि॑ दध्मसि$^{(१०)}$। $^{(११)}$यो न॒: शपा॒दश॑पतो॒ यश्च॑ न॒: शप॑तः॒ शपा॑त् । उपा॒श्व॒ तस्मै॑

---

अथ नवमीमाह। $^{(९)}$“अग्ने यो ० वस्वस्मभ्यमाभर”$^{(९)}$ इति। हे 'अग्ने', 'यः', शत्रुजनः, 'वृकः' वृकसदृशः, अरण्यश्वा यथोपद्रवं करोति तथोपद्रवकारोत्यर्थः। अतएव 'वारः' अस्मद्व्यवहारस्य निवारकः सन्, 'अभितः' 'सर्वतः, 'नः' अस्मान्, 'जिघाꣳसति' हन्तुमिच्छति। हे 'वृत्रहन्' वैरिघातिन् अग्ने, 'त्वं', तान् वृकवद्दुष्टातुकान्, 'जहि' मारय। 'अस्मभ्यं', तु 'वसु' धनम्, 'आभर' सम्पादय ॥

अथ दशमीमाह। $^{(१०)}$“अग्ने योनोभिदासति ० दध्मसि”$^{(१०)}$ इति। हे 'अग्ने', 'यः' प्रबलः शत्रुः, 'नः' अस्मान्, 'अभिदासति' हिनस्ति, 'यश्च' अन्यः, 'समानः', सन्* 'निष्ट्यः' नित्यं शत्रुत्वेनावस्थितः, हिनस्ति। 'वयं', 'तं' हिंसकं, 'समिधं' समित्सदृशं, 'कृत्वा', हे 'अग्ने', 'तुभ्यं' त्वदर्थं 'अपि', 'दध्मसि' प्रक्षिपामः॥

अथैकादशीमाह। $^{(११)}$“यो नः शपादशपतः ० पापꣳ समू-

---

* समानबलः सन्निति तै० पाठः