तैत्तिरीय आरण्यक (कृष्ण यजुर्वेद - सायणभाष्य व हिन्दी अनुवाद)

२१८ तैत्तिरीये आरण्यके

ब्रह्म॑णाऽमि॒त्रानुन॑यामि॒ स्वां ३ अहं^{(१६)} । ^{(१७)}पुनर्मन॑ः पुन॒रायु॑र्म॒ आगा॒त् पुन॒श्चक्षु॑ः पुन॒: श्रोत्रं॑ म॒ आगा॒त् पुन॑: प्रा॒णः पुन॒राकू॑तं म॒ आगा॒त् पुन॑श्चि॒त्तं पुन॑राधी॒तं म॒ आगा॑त् । वै॒श्वा॒न॒रो मेद॑ब्धस्तनू॒पा अव॑बाधतां दु॒रि- तानि॒ विश्वा॑^{(१७)} ॥ ३ ॥

पोष॑ं, दधासि, पुरोहि॑तः, च॒त्वारि॑ च ॥ ५ ॥

'अथो' अपि च, 'बलं' शरीरशक्तिः, तामपि 'उदतिरं' उत्कर्षं प्रापयामि, 'ब्रह्मणा' मन्त्रसामर्थ्येन 'अमित्रान्' शत्रून्, 'चिणोमि' क्षीणान् करोमि । 'स्वान्' स्वकीयान् पुरुषान्, 'अहं', 'उन्नयामि' उत्कर्षं प्रापयामि ॥

अथ सप्तदशीमाह । ^{(१७)}“पुनर्मनः • दुरितानि विश्वा” ^{(१७)} इति । मनःप्राणादीनां पापेन योपचयः प्राप्तः तस्य पापस्यानेन कर्मणा विनाशितत्वात् मे 'मनः', 'पुनः', अपि 'आगात्' अस्मिन् शरीरे समागच्छतु । एवमायुरादयोऽपि समागच्छन्तु । 'आकृतं' सङ्कल्पितं कार्यं । 'चित्तं' मनोज्ञन्यं ज्ञानं । 'आधीतं' साकल्येन पठितो वेदः । एतेषां सर्वेषामगमनार्थं 'वैश्वानरो 'मे', 'विश्वा' सर्वाणि, 'दुरितानि', 'अवबाधतां' विनाशयतु । कीदृशो वैश्वानरः, 'अदब्धः' केनाप्यहिंसितः, 'तनूपाः' मदीयशरीरपालकः ॥

इति सायणाचार्यविरचिते माधवीये वेदार्थप्रकाशे यजुरारण्यके द्वितीयप्रपाठके पञ्चमोऽनुवाकः ॥ ५ ॥