तैत्तिरीय आरण्यक (कृष्ण यजुर्वेद - सायणभाष्य व हिन्दी अनुवाद)

२२० तैत्तिरीये आरण्यके

यत् स॒ङ्गर॑म॒भिधा॒वाम्याशां॑ । अना॑जान॒न् मन॑सा या- च॑मानो॒ यच्चै॑नो॒ अव॒ तत् सु॑वामि^(१)। ^(२)अ॒मी ये सु॒भगे॑ दि॒वि विचृ॑तौ॒ नाम॒ तार॑के । प्रेहा॒मृत॑स्य यच्छतामे-

होमादिभिः, 'पवयात्' शोधयतु । 'यत्' येन शोधनेन, 'सङ्गरं' श्रुत्युक्तां प्रतिज्ञामृणचयरूपां, 'आशां' मयापि प्रत्य- र्पणीयत्वेन शासनीयां, 'अभिधावामि' आभिमुख्येन शीघ्रं प्राप्नोमि, *तादृशं प्रपातनं* कुर्यादित्यर्थः । 'अनाजानन्' ऋणनिर्मोचनोपायान् सर्वान् अपि अजानन्, 'मनसा याच- मानः' अनृणो भूयासमिति सर्वदा प्रार्थयमानोऽस्मि । 'अत्र' उपायापरिज्ञाने, 'यत्' 'एनः' पापं, अस्ति तत् पापं 'अव- सुवामि' वैश्वानरप्रसादेन विनाशयामि ॥

अथ तृतीयामाह । ^(१)“अमी ये ० तद्वद्धकमोचनं”^(१) इति । 'दिवि' आकाशे, 'विचृतौ नाम' विचृन्नामयुक्ते, द्वे 'ता- रके' लोके मघाशब्देन व्यवह्रियमाणे, 'सुभगे' सौभाग्ययुक्ते, 'अमी' अमू प्रत्यक्षेणास्माभिर्दृश्यमाने ये विद्येते ते उभे, 'इह' कर्मणि, 'अमृतस्य' ऋणापाकरणरूपममृतं सुखं, 'प्रय- च्छतां', 'एतत्' तारकाभ्यां दत्तममृतं सुखं, बद्धकस्य मम मोचनं ऋणमोचनसाधनं, ऋणचयेन यो बद्धः स एव वा

---

* तादृशं पावनमिति तै० पाठः