तैत्तिरीय आरण्यक (कृष्ण यजुर्वेद - सायणभाष्य व हिन्दी अनुवाद)

२ प्रपाठके ७ अनुवाकः। २२९

च॒^(१)। ^(१)तान्वृष॑योऽब्रुवन् क॒या नि॒लायं॑ चर॒थेति॑ त ॠ- षी॑नब्रुवन्नमो॑ वोऽस्तु भगवन्तो॒स्मिन्धाम्नि॒ केन॑ वः सप- र्या॒मेति॒ तान्ट॒षयो॑ऽब्रुवन् प॒वित्रं॑नो ब्रूत॒ येना॑रे॒पस॑ स्या- मेति॒ त ए॒तानि॑ सू॒क्तान्य॑पश्यन्^(२)। ^(२)यद्दे॑वा दे॒व हेड॑नं

ध्यानेनान्विष्य ते 'तेषु' कूश्माण्डमन्त्रेषु, अवस्थितान् वातर- शनाख्यान् 'तान्' ऋषीन्, प्रत्यक्षेण किल अपश्यन् ॥

अथ तेषामुभयेषां परस्परसंवादं दर्शयति। ^(१)"तान्वृ- षयः ० सूक्तान्यपश्यन्"^(२) इति। 'तान्' वातरशनान्, 'ऋषयः', इतरे 'अब्रुवन्', हे वातरशनाः 'कया' केन हेतुना, 'निला- यं' निलीय, 'चरथेति', 'ते' च वातरशनाः, तैः पृष्टाः सन्त- स्तानुपचरितुमिदं 'अब्रुवन्', हे 'भगवन्तः' ऐश्वर्यादिषड्गुण- युक्ताः, 'वः' युष्मभ्यं, नमस्कारः 'अस्तु', महात्मानो यूयमस्मदीये 'धाम्नि' समागताः, अतोऽत्र 'केन' साधनेन, युष्मान् परिच- रेमेति ततः 'तान्' वातरशनान्, इतरे 'अब्रुवन्', 'येन' साधनेन, 'अरेपसः' पापरहिताः, 'स्याम', तादृशं 'पवित्रं' शुद्धिकारणं, अस्मभ्यं 'ब्रूतेति', 'ते' वातरशनाः, अप्रया- सेन सहसा शुद्धिप्रदं विचार्य 'एतानि' वक्ष्यमाणानि, 'सूक्ता- नि' तेषां कथनयोग्यानीति निश्चितवन्तः ॥

अथ तदुक्तं प्रयोगक्रमं दर्शयति। ^(२)"यद्देवा ० मोच्यध्व