तैत्तिरीय आरण्यक (कृष्ण यजुर्वेद - सायणभाष्य व हिन्दी अनुवाद)

२३४	तैत्तिरीये आरण्यके

प्य॑ध्व॒र ए॒तद्व्र॒तं ब्रू॑यात्⁽९⁾ । ⁽१०⁾यदि॑ मन्येतोप॒दस्या॒मीत्यो॑द॒नं धा॒नाः सक्तून् घृ॒तमित्यनु॑व्रतयेदा॒त्मनो॑- ऽनु॑पदासाय⁽१०⁾ ॥ ८ ॥

---

सोमयागेऽपि 'एतत्', एव दीक्षा 'व्रतं',* कर्त्तव्यमित्येव 'ब्रूयात्' । यस्मान् महत्यपि यज्ञे व्रतमिदमपेक्षितं तस्मा- दिदं प्रशस्तं ॥

अशक्तं प्रति कञ्चिद्विशेषं विधत्ते । (१०)“यदि मन्येत ॰ आत्मनोऽनुपदासाय”(१०) इति । दीक्षितो यथोक्तव्रतेन 'उप- दस्यामि' उपक्षीणे भवामि, इति 'यदि मन्येत', तदानीं यथोक्तदीक्षादिव्रतमनुशरीरस्योपचयपरिहारार्थमोदनादिकं यत्किञ्चित् 'अनुव्रतयेत्' भुञ्जीत, 'धानाः' भृष्टयवतण्डुलाः, 'सक्तवः' तत्पिष्टानि, 'इति'शब्देन ईदृशमन्यदपि विव- क्ष्यते ॥

इति सायणाचार्य्यविरचिते माधवीये वेदार्थप्रकाशे यजु- रारण्यके द्वितीयप्रपाठकेऽष्टमोऽनुवाकः ॥ ८ ॥

---

* सोमयागेऽप्येतद्व्रतं दीक्षान्तमिति तै० पाठः ।