तैत्तिरीय आरण्यक (कृष्ण यजुर्वेद - सायणभाष्य व हिन्दी अनुवाद)

५१२ तैत्तिरीये आरण्यके

सोम॑गन्ध॒र्व्वं । आपो॑ ददृ॒शुषीः॑ । तदृ॒तेना॑व्यायन् । तद॒न्व॑वैत् । इन्द्रो॑ रार॒हाण आ॑सां । परि॒ सूर्य्य॑स्य*

---

योनिरित्याह । स्वामेवैनं योनिं गमयति ।” इति । (५ प्र० । ६ अ० । २७ म०) । समुद्रादिकं जगत्कर्मरूपं, स्वकीयां ‘योनिं’, प्रापयति । यद्वा समुद्रो योनैर्यस्य प्रवर्ग्यस्येति बहुव्रीहिः, समुद्रसदृशः परमात्मा तस्य कारणं, ततो मन्त्रपाठेन स्वकीययोनिप्राप्तिः ॥

वैकल्यप्रयुक्तहिंसापरिहारार्थतां नमस्कारस्य दर्शयति । “नमस्ते अस्तु मा मा हिंसीरित्याहाहिंसायै” । इति । (५ प्र० । ६ अ० । २८ म०) ॥

षष्ठं मन्त्रमाह । (१५)“विश्वावसुᳵ सोमगन्धर्व्वं ॰ परिसूर्य्यस्य परिधीन् रपश्यत्”(१८) इति । सोमस्य परिमोषको गन्धर्व्वः ‘सोमगन्धर्व्वः’ । स च ‘विश्वावसु’नामकः, अतएव सोमप्रकरणे श्रूयते, तँ सोममाह्रियमाणं गन्धर्व्वो विश्वावसुः पर्य्यमुष्णादिति । सोमस्यापहर्त्तारं तं, ‘विश्वावसुं’, ‘आपो ददृशुषीः’ अब्देवता दृष्टवत्यः, ताश्चाब्देवताः ‘ऋतेन’ यज्ञेन निमित्तेन, ‘तत्’ तदा, ‘अव्यायन्’ विशेषेण गन्धर्व्वसमीपं प्रत्यागच्छन्, ‘इन्द्रः’, देवः, ‘तत्’ अपां गमनं, ‘अन्ववैत्’ अनुक्रमेण ज्ञातवान्, स च इन्द्रः, ‘आसां’ अपां समीपे, ‘रारहाणः’ भृशं गच्छन्, ‘सूर्य्यस्य’,

---

* B चिह्नितपुस्तके परिसूर्य्यस्य इति पाठो नास्ति ।