तैत्तिरीय आरण्यक (कृष्ण यजुर्वेद - सायणभाष्य व हिन्दी अनुवाद)

५२६ तैत्तिरीये आरण्यके

अथ त्रयोदशोऽनुवाकः ।

(१)अस्कान्॒ द्यौः पृ॑थि॒वीम् । अ॒स्कान्वृ॑ष॒भो युवा॒ गाः । स्क॒न्नेमा विश्वा॒ भुव॑ना । स्क॒न्नो य॒ज्ञः प्र॒जन॑यतु^(१) । (२)अ॒स्कानज॑नि॒ प्राज॑नि । आ स्क॒न्नाज्जाय॑ते॒ वृषा॑ । स्क॒न्नात् प्रज॑निषीमहि^(२) ॥ अनु०१३ ॥

---

स्वर्गं प्राप्तुम्, हे दधिद्रव्य, ‘वाजिनं’ अन्नवन्तं, त्वां ‘वाजिनः’ अन्नवन्तो वयं, ‘अवनयामः’ महावीरे प्रक्षिपामः ॥

इति सायनाचार्य्यविरचिते माधवीये वेदार्थप्रकाशे यजुरारण्यके चतुर्थप्रपाठके द्वादशोऽनुवाकः ॥ १२ ॥

---

अथ त्रयोदशोऽनुवाकः ।

त्रयोदशमारभ्य प्रायेण घर्मप्रायश्चित्ताः *उच्यन्ते । कल्पः । यदि घर्म स्कन्देत्, अस्कान् द्यौः पृथिवीमिति द्वाभ्यामभिमन्त्रयते इति । तत्र प्रथमामाह । (१)“अस्कान् द्यौः पृथिवीं । ०स्कन्नो यज्ञः प्रजनयतु”^(१) इति । ‘द्यौः’ द्युलोकाख्यो देवः, ‘पृथिवीं’, देवतां प्रति ‘अस्कान्’ स्ववीर्य्यं स्कन्दितवान् । तथा ‘युवा’ यौवनोपेतः, ‘वृषभः’, ‘गाः’, बह्वीः† प्रति ‘अस्कान्’ स्वकीयं वीर्य्यं स्कन्दितवान् । ‘इमा विश्वा भुवना’ एतानि

---

* त्रयोदशमारभ्य त्रयो घर्मप्रायश्चित्ता इति E चिह्नितपुस्तकपाठः ।
† बर्हीः इति D चिह्नितपुस्तकपाठः ।