तैत्तिरीय आरण्यक (कृष्ण यजुर्वेद - सायणभाष्य व हिन्दी अनुवाद)

६६४ तैत्तिरीये आरण्यके

न्नि^{(४)}। ^{(५)}यौ ते॒ श्वानौ॑ यम रक्षि॒तारौ॑ चतुर॒क्षौ प॑थि॒र- क्षी नृ॒चक्ष॑सा। ताभ्याँ॑ राजन्॒ परि॑देह्मेनँ॒ स्व॒स्ति चा॑स्मा॒ अन॑मीवञ्च॑ धेहि^{(५)} १ ॥

^{(६)}उरु॒ण॒साव॑सु॒तृपा॑वुलुम्ब॒लौ। यम॑स्य दू॒तौ च॑रतो॒ऽ- वशाँ॒२ अनु॑। ताव॒स्मभ्यं॑ दृ॒शये॒ सूर्या॑य पुन॑र्द॒त्तावसु॑ -

---

अथ पञ्चमीमाह । ^{(५)}“यौ ते श्वानौ यमरक्षितारौ ० अ- नमीवञ्च धेहि”^{(५)} इति। हे ‘यम’, ‘ते’ त्वदीयौ, ‘श्वानौ’, ‘यौ’, विद्येते, ‘ताभ्यां’ श्वभ्यां, हे ‘राजन्’ यम, ‘एनं’ प्रेतं, ‘परिदेहि’ प्रयच्छ । कीदृशौ श्वानौ, ‘रक्षितारौ’ यमगृहस्य रक्षकौ, ‘चतुरक्षौ’ अक्षिचतुष्टययुक्तौ, ‘पथिरक्षी’ मार्गस्य रक्षकौ, ‘नृचक्षसा’ मनुष्यैः ख्यायमानौ, श्रुतिस्मृतिपुराणाभिज्ञाः पुरुषाः तौ प्रख्यापयन्ति । ताभ्यां श्वभ्यां दत्वा ‘अस्मै’ प्रेताय, ‘स्वस्ति च’ क्षेममपि, ‘अनमी- वञ्च’ रोगाभावमपि, ‘धेहि’ सम्पादय ॥

अथ षष्ठीमाह । ^{(६)}“उरुणसावसुतृपौ ० वसुमद्येह भद्रं”^{(६)} इति । हे यमसम्बन्धिनौ ‘दूतौ’, ‘अवशान्’ अस्वाधीनान् प्राणिनः, ‘अनु’ लक्ष्य, सर्वत्र ‘चरतः’ । कीदृशौ, ‘उरुणसौ’ दीर्घ- नासिकायुक्तौ, ‘असुतृपौ’ स्वकीयान् प्राणान् स्वीकृत्य तैः तृप्यन्तौ, ‘उलुम्बलौ’ प्रभूतबलयुक्तौ, ‘तौ’ उभौ दूतौ, ‘सूर्याय दृशये’