तैत्तिरीय आरण्यक (कृष्ण यजुर्वेद - सायणभाष्य व हिन्दी अनुवाद)

६ प्रपाठके ६ अनुवाकः। ६८६

शु॒नं वर॑त्रा बध्यन्ता॒ᳪ॒ शुनम॒ष्ट्रामुदि॑ङ्गय शुना॑सीरा शु॒- नम॒स्मासु॑ धत्तं॑^(६)। ^(७)शुना॑सीरावि॒मां वाचं॒ यदि॑वि च॑- क्रथुः॒ पय॑ः। तेने॒मामुप॑सिञ्चतं^(७)। ^(८)सीते॒ वन्दा॑महे त्वा॒र्वाची॑ सुभग भव। यथा॑ नः सु॒भगा स॑सि॒ यथा॑ नः सु॒फला संसि॑^(८)। ^(९)स॒वि॒तैतानि॒ शरी॑राणि पृथि॒व्यै मा॒-

---

अथ द्वितीयामाह । ^(७)“शुनासीराविमां वाचं ० तेनेमामु- पसिञ्चतं”^(७) इति। शुनः वायुः, सीरः, आदित्यः, हे ‘शुनासीरौ’ वाय्वादित्यौ, ‘इमां’ पूर्वोक्तां शुनमस्मासु धत्त मित्येतादृशीं, ‘वाचं’, श्रुत्वा ‘दिवि’ अन्तरिक्षे, ‘यत्’ ‘पयः’ उदकं, ‘चक्रथुः’ सम्पादितव- न्तौ, ‘तेन’ उदकेन, ‘इमां’ भूमिं, ‘उपसिञ्चतं’ सिक्तां, कुरुतं ॥

कल्पः । उद्यम्य लाङ्गलं, सीते वन्दामहे इति सीताः प्रत्यवेक्ष्यते, इति । पाठस्तु । ^(८)“सीते वन्दामहे त्वार्वाची ० यथा नः शुफ- ला ससि”^(८) इति । लाङ्गलपद्धतिः सीता, हे ‘सीते’, त्वां ‘वन्दामहे’ नमस्कुर्मः। हे ‘सुभगे’ सौभाग्ययुक्ते सीते, ‘अर्वाची’ अधः प्रसृता,* ‘भव’ । ‘नः’ अस्मान् प्रति, ‘यथा’ येन प्रकारेण, ‘सुभगा’ सौभाग्य- युक्ता, ‘ससि’ भवसि, ‘यथा’, च ‘सुफला ससि’ शोभनफलोपेता भवसि । तथा अर्वाची भवेति पूर्वत्रान्वयः ॥

कल्पः । सवितैतानि शरीराणि इति मध्ये कष्टस्य अस्थिकुम्भन्नि- दधाति, इति । पाठस्तु । ^(९)“सवितैतानि शरीराणि ० तेभिरदिते

---

* अधःप्रसता इति E चिह्नितपुस्तकपाठः ।

402