तैत्तिरीय आरण्यक (कृष्ण यजुर्वेद - सायणभाष्य व हिन्दी अनुवाद)

६६२ तैत्तिरीये आरण्यके

दे॒वता॑ । प्र॒जाप॑तिर्वः सादयतु तर्या॒ दे॒वत॑या^{(१२)} । ^{(१४, १५)}आ॒प्याय॑स्व, सन्ते^{(१४, १५)} ॥ २ ॥ अ॒ग्नियाः॑, अग॑न्म, सप्त च॑ ॥ अनु० ६ ॥

अथ सप्तमोऽनुवाकः । ^{(१)}उत्ते॑ तभ्नोमि पृथि॒वीं त्वत्परीमं लो॒कं निद॑धन्मो अ॒हꣲ रि॑षं । ए॒ताः स्थूणां॑ पितरो॑ धारयन्तु तेऽत्र॑ य॒मः

ऊर्ध्वं सम्पादिताः स्थ, तादृशीनां युष्माकं ‘पितरो देवता’ पितृदे- वत्या यूयं, ‘प्रजापतिः’, देवः, तादृशीः ‘वः’ युष्मान्, ‘सादयतु’ अत्र स्थापयतु । ‘तया’ प्रजापतिरूपया, ‘देवतया’, अङ्गिरखद्बु- वासीदेति शेषः । अङ्गिरोभिः स्थापिताः यथा ध्रुवास्तथात्रापि ध्रुवाः सत्यस्तिष्ठत ॥

कल्पः । आप्यायस्व समेतु त इति सिकता व्यूहति, उत्तरया त्रिष्टुभा राजन्यस्येति । उभयोः प्रतीके दर्शयति । आप्यायस्व, सन्ते इति । आप्यायस्व समेतु ते, सन्ते पयांऽसि समुयन्तु वाजा इति मन्त्र- द्वयं, (१४,१५ मन्त्रौ ।) मा नो धीऽसीर्जनितेत्यनुवाके व्याख्यातं ॥

इति सायनाचार्य्यविरचिते माधवीये वेदार्थप्रकाशे यजुरार- ण्यके षष्ठप्रपाठके षष्ठोऽनुवाकः ॥ ६ ॥

अथ सप्तमोऽनुवाकः ।

कल्पः । लोष्टान् प्रतिदिशमन्वीक्षमाण उपदधाति, उत्ते त- भ्नोमि इत्येतैः प्रतिमन्त्रमिति । तत्र प्रथमामाह । ^{(१)}“उत्ते तभ्नोमि