तैत्तिरीय आरण्यक (कृष्ण यजुर्वेद - सायणभाष्य व हिन्दी अनुवाद)

६ प्रपाठके ७ अनुवाकः । ६६३

साद॑नात्ते मिनोतु^(१) । ^(२)उप॑सर्प मा॒तरं॒ भूमि॑मे॒तामु॑- रुव्यच॑सं पृथि॒वीꣳ सु॒शेवां॑ । ऊ॒र्णम्र॑दा यु॒वति॒र्द- क्षि॑णावत्ये॒षा त्वा॑ पातु॒ निर्ऋ॑त्या उप॒स्थे^(२) । ^(३)उच्छ्व॑ञ्च-

---

पृथिवीं ॰ सादनात्ते मिनोतु^(१) इति । हे लोष्ट 'ते' त्वदर्थं, 'पृथिवीं', 'उत्तभ्नोमि' उत्कर्षेण स्तब्धां करोमि । हे पृथिवि 'त्वत्परि' तवोपरि, 'इमं' 'लोकं' लोक्यते दृश्यते इति लोकः लोष्टः, तं, 'निदधन्' स्थापयन्, 'अहं', 'मो रिषं' तव हिंसां मा करोमि, 'एतां' लोष्टरूपां, 'स्थूणां' स्तम्भं, 'ते' तव, भारो यथा न भवति तथा 'पितरो धारयन्तु' । 'अत्र' अस्मिन् देशे, 'यमः', देवः, हे लोष्ट 'ते' तव, 'सादनात्' स्थापननिमित्तं, 'मि- नोतु' स्थानं करोतु ॥

अथ द्वितीयामाह । ^(२)"उपसर्प मातरं ॰ निर्ऋत्या उपस्थे"^(२) इति । हे लोष्ट 'एतां' 'भूमिं', 'उपसर्प' प्राप्नुहि । कीदृशीं, 'मातरं' मातृस्थानीयां, 'उरुव्यचसं' बहुविस्तारां, 'पृ- थिवीं' प्रथितां प्रसिद्धां, 'सुशेवां' सुष्ठु सेवितुं योग्यां । 'ऊर्णम्रदा' कम्बलवत् मृदुभूता, 'युवतिः' नित्यतरुणी, 'दक्षिणावती' कौशलयुक्ता, सा 'एषा' पृथिवी, 'उपस्थे' खोत्सङ्गे, 'निर्ऋत्याः' पापदेवतायाः सकाशात्, हे लोष्ट त्वां 'पातु' ॥

अथ तृतीयामाह । ^(३)"उच्छ्वञ्चस्व पृथिवि मा ॰